ในคราวที่ไปเยี่ยมแม่ที่ลำปาง...ซึ่งแม่อายุได้ ๖๐ กว่าปีแล้ว...ท่านเดินเล่นอยู่นอกบ้านบังเอินเดินตกหลุ่ม หัวเข่าขวากระแทกอย่างแรง เป็นสาเหตุให้กระดูกขาขวาหัก..ต้องนอนโรงพยาบาลหลายวัน..

   ปกติ แม่ผมท่านแข็งแรงมาก...การไปนอนโรงพยาบาลจึงเป็นสิ่งที่ไม่น่าภิรมย์สักเท่าไร... แต่อย่างไรท่านก็สามารถปรับตัวเข้ากับโรงพยาบาลได้เป็นอย่างดี..และไม่บ่นเกี่ยวกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น...

  สำหรับผมซึ่งอยู่ห่างกับแม่มาก..จึงต้องอาศัยน้องสาวดูแลท่านแทน...และในวันหยุดก็ขึ้นไปเยี่ยมท่าน...

  ในครั้งนี้ก็เช่นกัน...ผมกับภรรยาได้ขับรถจากพิษณุโลกไปลำปาง..ซึ่งใช้เวลาในการขับรถราว ๆ ๓ชั่วโมง  แต่วันนี้ผมมีอาการท้องอืดตลอดทาง...ท้องใสปั่นป่วน..เพราะแกสในท้องมีจำนวนมาก...

  ผมได้แวะร้านจำหน่ายอาหารบริเวณอำเภอเด่นชัย...เพื่อเข้าห้องน้ำ...หากท่านมีอาการอย่างผมก็คงทราบได้ว่าเพราะเหตุใดผมต้องแวะ...ก็มันปวดท้องตด...นะครับ 

  เมื่ออยู่ในห้องน้ำซึ่งเป็นสถานที่เหมาะสมแล้ว...ก็ไม่ต้องมีอะไรเป็นกังวลอีกแล้ว...ลมที่อยู่ในท้องก็พลังพลูออกมาไม่ขาดสาย...(ก็ลองเป็นท่านก็คงจะเป็นเช่นเดียวกับผลละครับ)...เมื่อลมออกมาก็มีเสียงออกมาด้วยเช่นกัน...ก็ผมอยู่ในห้องน้ำแล้วนี้จะไปเกรงใจอะไรอีก...

  เสร็จกิจเดินออกมาที่โต๊ะอาหารซึ่งภรรยาได้สั่งอาหารไว้แล้ว... บังเอิญได้ยินเสียงผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ พูดกับเพื่อนร่วมทางของเขาว่า...เขาเข้าห้องน้ำมาไม่รู้ว่าใครตดเสียงดัง...ในห้องน้ำ...

  ก็มันห้องน้ำนิ..สถานที่เหมาะสมก็ต้องตดกันบ้าง...(อันนี้พูดในใจนะ...) แต่ก็หัวเราะเบา ๆ ว่าเออ..เราหนอขนาดอยู่ถูกที่ถูกทางแล้วก็ยังไม่แคล้วไปทำความลำคาญให้คนอื่นอีก...

                                                                                นายคนธ์