การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่เคยได้ยิน บอกว่าทำอย่างนี้ มีหัวข้อกำหนด ให้ตอบ
คิด คิด คิด กว่าจะเขียน ยาก
กังวล รู้ว่าเป็นธรรมดาในความคิด ถูกสั่งการเมื่อไร ใจไม่เปิด สมองไม่ทำ
กลัว กลัวผิด กลัวสูญเสีย
ต่างจากการเรียนรู้ที่เพิ่งผ่านมาเมื่อเย็น... ว่ายน้ำยังไม่เป็น หยุดฝึกไปนาน กล้าท้าทาย ตีขาว่ายไปน้ำลึก น่าจะได้สิ
จมหน้าในน้ำปล่อยลมหายใจออก ขาตีน้ำเบา ๆ กลัว กลัวไปไม่ถึง หมดแรง แค่นิดเดียว กลัว เงยหน้าตัวจมลง ขณะนั้นจับไม่ทัน รู้แต่....เหนื่อย กว่าจะว่ายถึงฝั่ง
บันทึกนี้ระลึกย้อนหลังจากเรียนที่นี่ http://gotoknow.org/blog/kapoom/180665
บทมรณสติสำหรับเราทุกคน
หนึ่ง ความตายเป็นสิ่งแน่นอน
สอง ความตายนั้นไม่แน่นอนว่าจะมาเมื่อไร
สาม ความตายเวลาจะมาไม่เคยส่งสัญญาณเตือนมาก่อน
สี่ เวลาที่เราคิดว่าความตายจะมาได้ มันก็มาแล้ว
ห้า มีปัจจัยมากมายเหลือเกินที่ทำให้ร่างกายแตกสลายได้
หก แม้ปัจจัยที่ทำให้ร่างกายนี้ดำรงอยู่ก็ทำให้ร่างกายนี้แตกสลายได้
เจ็ด ร่างกายนี้อ่อนแอ พร้อมเสมอที่จะแตกสลาย
แปด ทุกขณะที่ผ่านไป ความตายก็ถอยร่นเข้ามา
เก้า ชีวิตนี้สั้นนัก เหมือนน้ำน้อยในบ่อโคลน
สิบ มีแต่กุศลและอกุศลธรรมเท่านั้นที่ตามติดตัวไปเมื่อร่างกายนี้แตกสลายแล้ว
คัดลอกจากหนังสือ “อยู่เป็น เจ็บเป็น ตายเป็น” ของคุณสุภาพร พงศ์พฤกษ์
สวัสดีครัีบคุณปุ๋มลุ๋ม
สบายดีนะครัีบ ขออนุญาตมาต่อเพิ่มนอกตำราครับ
11. เกิดแก่เจ็บตาย ทุกลมหายใจ
12. เริ่มหายใจเข้าเกิดลมเข้าปอด จนปอดโตเต็มที่ในวัยโต
13. ภาวะการใช้ลมดีหรือออกซิเจนเริ่มเสื่อมลงเพราะเลือดนำไปใช้อยู่ในภาวะเจ็บ
14.แล้วแลกเปลี่ยนเอาลมหายใจออกมาในภาวะตาย ปอดแฟ่บลงมีขนาดเท่าตอนก่อนหายใจเข้าในรอบต้น
15. นี่คือหนึ่งรอบของการเกิดแก่เจ็บตาย อยู่กับเราทุกๆ รอบของลมหายใจ ทุกๆลมหายใจ จึงเกิดแก่เจ็บตาย เราเรียกความตายนี้ว่า ความตายสัมพัทธ์ คือยังไม่ตายจริง
16.หากวงรอบของลมหายใจนี้ไม่ทำงานครบรอบและต่อเนื่องนั่นคือภาวะสู่ความตายสัมบูรณ์
อิิอิ แลกเปลี่ยนเล่นๆ คิดเพลินๆ นะครัีบ ชีวิตนี้มันแค่ หลับเดียวอิ่มเดียว และลมหายใจรอบเดียว แค่นั้นครัีบ.....อิอิ
"ระลึกรู้ ความตาย ง่ายแค่หยุด"
