ผม AAR ชีวิตของตัวเองไปเรื่อยๆ ประสาคนแก่   พบว่าผมมีนิสัยแอนตี้ของปลอม   แต่ของปลอมในที่นี้ไม่ได้หมายถึงวัตถุสิ่งของ    แต่เป็นเรื่องของการกระทำ กฎเกณฑ์กติกา การบริหารงาน วัฒนธรรม เป็นต้น   ผมมักจะมองแยกแยะว่าที่เขาทำๆ กัน และกล่าวอ้างกันว่าดีหรือถูกต้องนั้น    ดีหรือถูกต้องจริงหรือเปล่า    ดีต่อคนไม่กี่คน หรือดีต่อส่วนรวม


          ผมพบ (ไม่ทราบว่าพบด้วยความหลงผิดของผมเองหรือเปล่า) ว่าสิ่งต่างๆ ในสังคมเป็นมายาหรือของปลอมมากมาย   เป็นสิ่งที่ดูดีแต่เปลือก หรือกระพี้    ไม่มีแก่น ไม่มีเนื้อแท้    ผมจะกำหนดจดจำสิ่งปลอมเหล่านั้นไว้ในใจ   ตอนหนุ่มๆ ก็เผลอวิพากษ์วิจารณ์เขาบ่อยๆ จนมีคนเขาว่าเป็นนักวิจารณ์สมชื่อ    ตอนแก่ๆ ก็ลดลงไป แต่ก็ไม่หมดนิสัย (เสีย) นี้


          วัตรปฏิบัติแบบนี้ ทำให้เมื่อผมลงมือทำเรื่องใด ก็ตั้งใจทำอย่างจริงจัง หวังสร้างของแท้ ของคุณภาพสูง    แม้จะเจียมตัวเจียมใจว่ามีความสามารถจำกัดก็อดหวังสูงไม่ได้    และก็แปลกมากว่าความหวังนั้นมักเป็นผลสำเร็จในระยะยาว    โดยที่ผมจากหน่วยงานนั้นๆ ไปนานแล้ว    ผมจึงมีความเชื่อว่าเมื่อเราตั้งความหวังที่บริสุทธิ์ ที่เป็นของแท้คุณภาพสูง    แล้วพากเพียรทุ่มเททำเรื่องนั้น    “เทวดา” จะมาช่วยกันต่อเติมงานนั้นจนบรรลุผลในที่สุด    แต่ผลอาจยังไม่ออกมาให้เห็นในช่วงที่ตัวเราทำงานนั้นอยู่ก็ได้    เทวดาในที่นี้หมายถึงผู้มีจิตใจสูง เห็นคุณค่าของงานนั้น    หรืออาจจะหมายถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ด้วยก็ได้


          แม้จะไม่มีตำแหน่งสูง ผมก็โชกโชนกับการต่อสู้เพื่อทำงาน “ของแท้” มามากพอสมควร    และประสบการณ์เหล่านั้นสอนผมว่า “ทำดี ได้ดี”

 

 

วิจารณ์ พานิช
๑ มิ. ย. ๕๑