จดหมายถึงลูก (2)

ลูกรัก....ในโลกปัจจุบันนี้ไม่สามารถที่จะบอกได้ว่าคนเรา ใครคนใดคนหนึ่งทำอะไรได้ถูกต้องทั้งหมด และก็ไม่มีใครเลยที่ทำถูกใจดังที่เราต้องการได้ทั้งหมด หรือทุกอย่าง ตัวของเราเองก็เหมือนกันใช่ว่าเราจะทำถูก ทำดี ทุกอย่าง หรืออาจทำให้ถูกใจคนทุกคนได้ทั้งหมด มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นและแสนจะธรรมดา คนอื่นเขาทำผิดพลาดบ้าง บกพร่องบ้าง ทำไม่ถูกใจบ้าง ล่วงเกินบ้าง ถ้าให้อภัยได้คนเรานั้นควรที่จะให้อภัยกัน อย่าไปถือสา อย่าไปโกรธเคือง หรือว่าไปต่อว่ากลับต่อเขาเลย ให้นิ่งเฉยเสีย ทำเป็นไม่ได้ยิน หรือไม่รู้ไม่เห็นเสียบ้าง เราอย่าเก็บเอามาใส่ใจมากนัก เมื่อคิดได้ดังนี้แล้วคนที่จะสบายใจก็คือตัวเรานั้นเอง การผูกเอาความโกรธ ความพยาบาท การจองเวร การจองกรรม การรุ่มร้อน เหมือนกับเรากำเอาความร้อนมาไว้ในมือเราไม่มีอะไรดีขึ้นมา มีแต่ความเจ็บปวด การให้อภัยไม่ได้ทำให้เราเสียเกียรติ เสียศักดิ์ศรีแต่อย่างใด เพราะถ้าเราคิดแบบนั้นจนเกินจำเป็นจึงต้องมานั่งคุมแค้นก่อกรรมทำเวรกันไม่มีที่สิ้นสุด การให้อภัยเขาได้เราก็สบายใจ

สวัสดีค่ะ ต้องขอขอบพระคุณมากเลยค่ะที่แวะเข้ามาทักทาย และรู้สึกยินดีมากเลยค่ะที่มีคำแนะนำที่ดีๆ เรียกว่าก่อนทำอย่างนี้ได้ต้องฝึกจิตใจของตนเองมากด้วยการนั่งสมาธิค่ะ เมื่อก่อนนั้นเป็นคนที่มีใจร้อน ต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน ไม่ยอมใครหากว่าตัวเองไม่ผิด แต่เดี๋ยวนี้เฉยเสียมากกว่า ก็ดีกับตัวเองและคนรอบข้างมากเลยค่ะ

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน