สวัสดีครับ

ในห้วงเวลาที่การเมืองร้อนๆนี้  จิตเราก็ออกจะร้อนๆไปบ้าง

 ร้อนไปตามกรรม  ไปตามวาระ ไปตามความยึดมั่นถือมั่นของเราที่มีอยู่

 ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น  แล้วเราจะตอบสนองกลับไปอย่างไรบ้าง

 

 แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้น  ก็ได้เกิดการเรียนรู้  การเห็น...

 เป็นการเห็นที่มากขึ้น  กว้างขวาง  ทั้งภายใน  และภายนอกใจตนเอง

 ยอมรับว่าสิ่งที่ปรากฏ  เรื่องราวนั้น  ก็ยังไม่กล้า  ตัดสิน แบ่งแยก ลงไปได้ทั้งหมด

 ว่าดี ไม่ดี  ถูกผิดอย่างไร...

แต่จากจริตเดิม  เป็นฐานของความคิดยึดมั่น  ยึดติด  ผูกกับอัตตาตนเอง ดังนี้คือ

  ... ความรักและความจงรักภักดี  ต่อพระเจ้าอยู่หัว....

  ...ความรักความห่วงในต่อเพื่อนร่วมสังคม ประชาชน..ในปัญหาต่างๆ น้ำมัน ข้าว น้ำตาล

  ... ความรักในความถูกต้อง ความดีงาม  และคุณธรรม..

  ... ความเข้าใจ  การเห็นตามความเป็นจริงที่เป็นไป....

เมื่อความยึดติด ยึดมั่นที่มีอยู่ดังนี้

   การเฝ้าดู  ติดตาม  ซึมซับข้อมูล  เรียนรู้  การปรุงแต่งที่เกิดขึ้น 

   เป็นการปรุงแต่ง... ปรุงแต่งแล้วห้อยเเขวน  บ้างก็ตัดสินลงไป...

   เป็นการเฝ้าดูแบบ  ต่อเนื่องยาวนาน  จิตนั้นเกาะเกี่ยวกับเรื่องเดียว 

ผลลัพธ์ที่ปรากฏขึ้นคือ

  ...WE LOVE THE KING  เมื่อได้ยิน  เรียนรู้เรื่องราวที่กระทบพระองค์... จิตนั้นเกิดโทสะ  เกิดความขุ่นเคืองเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด   และเกิดอกุศลจิตต่อบุคคล  กลุ่มคน...  ย้อนถามตนเองบางครั้งว่าทำไมถึงต้องตัดสิน  ถึงเชื่อเช่นนั้น

   ...แต่...เห็นสังขารที่เกิดขึ้นแล้ว...ก็กลัวตัวเองบ้างเหมือนกัน

   เรื่องราวความอยุติธรรม  ความชั่วร้าย  ความโลภ  ความหลง  ความยึดติดของบุคคล  กลุ่มคนที่ทำให้เกิดทุกขเวทนา  ต่อผู้อื่น  สังคม  มองในภาพใหญ่  เรื่องราวที่เกิดขึ้นคงเป็นไปตามหลักของเหตุและผล  เป็นกรรมหมู่ของสังคมที่เราต้องเผชิญ   เรียนรู้และผ่านไปให้ได้...ด้วยสติ

    เวลาที่ผ่านไป 7 วัน ถึงตอนนี้เริ่มรู้สึก  สงบ  เย็น และอยากสรุปไว้แบ่งปัน

    หลังจากวานนี้....ซึมซับกับเรื่องราวจนถึงขีดสุด  จนน้ำตาต้องหลุดเล็ดลอดออกมา......

   เป็นการแบ่งปันที่อาจจะไม่สร้างสรรค์นัก  เพราเป็นทุกขเวทนา....