ระยะทางเป็นเพียงตัวเลข แต่ระยะใกล้ หรือไกลนั้น วัดกันที่ใจค่ะ

 

วันนี้นำภาพหนูน้อยชาวอินเดียที่น่าตา น่ารักมาก เธอมาเป็นนักเรียนของ

โรงเรียนต้นกล้าวิถีพุทธ ของวัดไทยกุสินารา เรียนทุกวันอาทิตย์

ชาวบ้านเรียกซันเดย์สกูล

โดยมีพระไทยเป็นผู้ดูแล และให้คณะครู ซึ่งเป็นคนอินเดียทั้งหมด ดำเนินงาน

มีการสวดมนต์ไหว้พระเสียงดังฟังชัด

จากนั้นก็จะมีกิจกรรมต่างๆ เช่นสอนภาษาอังกฤษ

 ฝึกการแสดงออก เช่นร้องเพลง การไหว้ การกราบ

ผู้เขียนเคยไปร่วมกิจกรรมกับเขาบางครั้ง ก็ได้ทราบว่า

โครงการนี้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี

เป็นผู้ทรงพระดำริโครงการขึ้น และแต่ละปี

จะมีการมอบทุนเพื่อการศึกษาต่อ กับนักเรียนเหล่านี้ด้วย

เด็กๆส่วนมาก มาจากครอบครัวที่ยากจน การแต่งกายก็ตามสะดวก

ผู้เขียนมาสะดุดตาแม่หนูคนนี้ เพราะเธอใส่เสื้อ ที่ปัก ด้วยอักษรไทย

ทั้งชื่อโรงเรียน และชื่อเจ้าของเสื้อ

เลยนำมาลงให้ได้อนุโมทนาบุญกัน

การให้ไม่มีที่สิ้นสุด และถึงวันนี้ เราจะหยุดให้ แต่ก็ยังมีผู้คน

ที่คิดจะให้ต่อๆไป ไม่มีวันหยุดอยู่ดี การช่วยเหลือเกื้อกูลกัน

จึงเป็นสิ่งหนึ่งที่ช่วยยึดเหนี่ยว ให้ใจของคนเรานั้น ใกล้กันเช้ามา

ทำไปแล้ว เราก็อาจจะปลื้ม หรือลืมไปแล้วด้วย แต่สำหรับความดีงามนั้น ใครได้พบเห็น ก็ยังความรู้สึก ชื่นชม และเป็นสุขไปด้วยเสมอ

ดังนั้น ถึงแม้โครงการเชื่อมใจ สายใยบุญ ตอบแทนคุณ สองแผ่นดิน

ที่ส่งอาสาสมัครคนไทยคนแรก ไปช่วยงานที่วัดไทยกุสินาราคลินิก

 ประเทสอินเดีย จะจบไปแล้ว แต่ผู้เขียนเชื่อมั่นว่า

สายใยเส้นนี้ คงเข้าไปเสริมสายใยเส้นอื่นๆ ที่คนไทย

มอบให้ชาวอินเดียแผ่นดินพุทธภูมิ อีกหลายๆเส้น

 ให้มีความมั่นคง เหนียวแน่นยิ่งขึ้น

จนความรู้สึก ที่เคยห่างเหิน กลับมาเป็นเมืองพี่ เมืองน้อง

ที่ต้องไปมาหาสู่กันตลอดไป ระยะทางเป็นเพียงตัวเลข

แต่ระยะใกล้ หรือไกลนั้น วัดกันที่ใจค่ะ

อันความกรุณาปราณี  จะมีใครบังคับก็หาไม่

หลั่งมาเองเหมือนฝนอันชื่นใจ  จากฟากฟ้าสุลาลัยสู่แดนดิน..

หนึ่งในของดีจากอินเดีย ที่นำมาฝากค่ะ