ผมเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ ตายแล้วไปไหน ผมไม่มีโอกาสได้อ่านหนังสือเล่มนั้น ผมเลยเขียนให้เห็นถึงชะตาชีวิตของคนที่ยังต้องอยู่ต่อสู้ บนโลก บูดๆเบี้ยวๆใบนี้...ตามวิถี....   กวีข้างถนน...


คุณยายนั่งอยู่ตรงนั้น....แล้วมองตามทางที่เห็น...ทุกค่ำทุกเช้าทุกเย็น...ทางไกลสุดขอบฟ้าคราม...

 นานแล้ว..หนูอยากถามว่า....น้ำตายายหลั่งรินไหล...อาบแก้มรดลาดผ่านใจ....เมื่อไหร่ยายจะหยุดมอง...

ผู้คนมากมายหลายหลาก...ถางถากโวยวายกึกก้อง...หนูยังเห็นยายนั่งร้อง...หอบกล่องลังเก่าแนบกาย..

   ยายรอใครอยู่เล่าหนา....หนูหาเป็นเพื่อนเอาไหม...แล้วหนูจะช่วยมองไกล...ดูใครที่ยายรอคอย...

ยายยื่นลังเก่าให้เปิด...ดูเถิดคนที่รอหา...หนูมองเห็นแล้วน้ำตา.....ไหลรินลงมา.......ร้อง..เป็นเพื่อน...ยาย

    ทุกวันตอนเย็นเห็นอยู่...คนคู่ต่างวัยโหยหา...ร่ำร้องเรียกยอดแก้วตา...ดวงใจปิ่มว่า....จะมลาย..

คุณยายเฝ้ามองหาลูก....ส่วนหนูนั่งดูจดหมาย....ฉบับนี้ที่แม่ลา...ตาย...ทิ้งยายกับหลานโศกตรม..

   วันนั้นหนูจำตรึงจิต...ชีวิตครอบครัวสุขสม...กลับกลายต้องมาระทม...พ่อจมอยู่ในห้วงมาร...

ทิ้งยายทิ้งแม่ทิ้งหนู....ไม่ดูแลไม่สงสาร...ชีวิตครอบครัวร้าวราน...แม่พาลติดเหล้าเมายา..

แม่โทษชะตาชีวิต...ที่ขีดให้ชั่วหนักหนา...แต่ทำไมแม่ไม่มา...ปรับปรุงแก้ไขเปลี่ยนแปลง

มัวจมอยู่ในห้วงทุกข์...เห็นลูกแม่ทำหน่ายแหนง...เห็นยายแม่พูดเสียดแทง...ระแวงต่างๆนาๆ..

สุดท้ายแม่นอนล้มเจ็บ...ยายเก็บข้าวของเร่หา...ที่ออมอดชั่วชีวา...ขายมารักษาแก้วใจ

หนูเห็นแววตาของแม่...ท้อแท้และเริ่มอ่อนไหว...แม่บอกจะขอลาไกล....จดหมายฝากไว้ให้ยาย..

" แม่จ๋า...     ลูกขอโทษลูกละอายใจตัวเองที่ทำกับแม่และหลานแบบนี้.....

ชาติหน้ามีจริงลูกจะขอกลับมาเป็นลูกที่ดีของแม่...

 ฝากดูแลลูกของหนูด้วย.."

                          รักแม่ที่สุด

นี่หรือคือรักที่สุด...ตัวหลุดพ้นละสังขาร...ทิ้งคนอยู่หลังทรมาน....ยายหลานจะอยู่อย่างไร

ข้อเขียนอยากให้ได้คิด...สะกิดเตือนให้หวั่นไหว...ว่าการที่ตนลาลัย...แล้้วไซร้ใช่้หมด..เรื่องราว...

เป็นเรื่องที่คนคิดผิด...ชีวิตเด็กเปรียบผ้าขาว...หากสิ้นยายไปอีกคราว...ผ้าขาวผืนนี้...ใครจะดูแล 

                 ไม่อยากให้เป็นเช่นนี้เลย......