คุณครูเพียงเอามาเล่าให้ฟัง และไม่ได้บังคับ ใครจะวาดก็ได้ ไม่วาดก็ได้
- เห็นลูกสาวกำลังวาดภาพภายใต้หัวข้อ "Gift for Mom" ปีที่ 6 โอวัลติน ลงในการ์ด ดูเขาวาดเพลิน ๆ จนเขาวาดเสร็จในขั้นวาดด้วยดินสอ แต่ยังไม่ลงสี
- สอบถามลูกว่าวาดไปทำไม และทำไมต้องมีคำว่าโอวัลตินด้วย จึงได้รับการบอกเล่าว่าเป็นการช่วยกันวาดจะคนละกี่ภาพก็ได้ หากรวมกันได้ 200 ภาพ ทางโรงเรียนจะได้รับโอวัลตินเป็นของขวัญ 2 ลัง หากได้ 400 ภาพ ก็จะได้ 4 ลัง ซึ่งตั้งใจว่าจะต้องเอามาให้ได้ 4 ลัง เพราะจะได้เผื่อน้องอนุบาลด้วย ลูกจึงจะวาดสัก 3 ภาพ
- ได้คิดต่อว่าหากจะคุยกับลูกเรื่องกลยุทธในการค้าของโอวัลติน อันนี้คงค่อยคุยกันได้ บันทึกไว้แล้วต่อไปลูกคงได้อ่านและหวนคิดเอาเองได้ ตอนนี้ไม่น่าจะเป็นประเด็นสำคัญ
- ประเด็นสำคัญตอนนี้คืออยากถามลูกว่าคุณครูบังคับให้วาดกี่คนละกี่ภาพ ได้คำตอบคือคุณครูเพียงเอามาเล่าให้ฟัง และไม่ได้บังคับ ใครจะวาดก็ได้ ไม่วาดก็ได้ กระดาษและสีก็ต้องใช้ของตัวเอง พอดีลูกใช้เงินออมที่ได้รับสัปดาห์ละ 120 บาท (ตามบันทึกนี้) เมื่อรวมกับเงินอื่น ๆ ที่ทำงานเอาบ้าง ได้พิเศษบ้าง สัปดาห์นี้เหลือ 110 บาท เลยซื้อกระดาษหนังไก่แผ่นใหญ่ ตัดเผื่อเพื่อน ๆ ในห้อง ป.5/3 ได้ตั้งเกือบ 20 แผ่น ตัวเองเอามา 3 แผ่น วันจันทร์นี้นัดเอาไปรวมกัน
- เมื่อได้ฟังจากที่เขาเล่ามาแล้ว ก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะได้ตามเป้าหมายหรือไม่ที่จะได้โอวัลติน 4 ลัง ให้แก่โรงเรียน และเพื่อจะได้เลี้ยงเด็ก ๆ ทั้งโรงเรียน รวมถึงน้อง ๆ อนุบาลตามที่เขาตั้งใจไว้ แต่ที่พ่อได้คือความภูมิใจที่ลูกได้แสดงวิธีคิดด้วยจิตสาธารณะ ตรงนี้มากกว่าที่เป็นสื่งสำคัญ และพ่อรู้สึกมั่นใจในตัวลูกมากยิ่งขึ้นในเรื่องนี้ตามที่เป็นห่วงเรื่องนี้ไว้ที่นี่
เข้ามาอ่านเรื่องราวที่ " นายทอง " "อยู่กับลูก" และมีวิธีการสอนด้วย "จิตวิญญาณ" มาทุกตอน เพียงแต่ไม่ได้ทิ้งข้อคิดเห็น รู้สึกดีมากมาก
ขอบคุณที่ถ่ายต่อสิ่งเหล่านี้ออกมา อย่างแนบเนียน มองเห็นถึงเนื้อในของเรื่องราวลึกและชัดเจน
ทำให้รู้สึกดีดี ขอบคุณนะคะ
เป็นเรื่องราวดีๆ...พ่อแม่ และครูเป็นผู้ส่งเสริมและสนับสนุนที่ดีมากเลยค่ะ...ทำให้ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น
สวัสดีค่ะ..นายทอง
จิตสาธารณะ การที่ลูกสาวได้เรียนรู้และสะท้อนออกมาให้เห็นแบบนี้ ส่วนหนึ่งคงได้รับการถ่ายทอดจากคนใกล้ชิด และสิ่งแวดล้อมรอบ ๆ ตัว นะคะ
อยากเห็นสังคมส่วนใหญ่ปลูกฝังเรื่องนี้ให้เยาวชนค่ะ
สวัสดึค่ะ..นายทอง
ทุกครั้งที่ได้อ่านเรื่องของนายทองโดยเฉพาะเรื่องราวเกี่ยวกับลูกสาวของ
นายทองอดไม่ได้ที่จะนั่งยิ้ม (คนเดียว)ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก.. มันรู้สึกอิ่มเอิบใจ
ยังไงไม่รู้ค่ะ งานนี้ต้องขอบคุณนายทองนะคะ ซึ่งลูกสาวจะมีวิธีคิดที่น่ารักอย่างนี้ได้
ส่วนหนึ่งก็มาจากการซึมซับสิ่งดี ๆ จากคนรอบข้าง โดยเฉพาะคนในครอบครัวค่ะ..
สวัสดีคะ คุณ นายทอง
ก้ามปู รู้สึกว่ามีความสุข และ อิ่มใจ ที่ได้เห็น ความสุข ของคุณพ่อคุณลูก เห็นฐานคิด แห่งการให้ ให้ในสิ่งที่เราให้ได้ ให้อย่างมีความสุข ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ ขอให้ได้ โอวัลติน เผื่อน้องๆอนุบาลคะ