เราผู้ใหญ่ทะเลาะกัน...มักใช้เหตุผลมากว่าหัวใจในการแก้ปัญหา..ผลที่ได้คือนอนไม่หลับ...ตื่นมาก็ยังติดอยู่ในความรู้สึก.

...วันนี้...ขณะที่กำลังศึกษาเรื่องBlog...สลับกับเข้าไปเยี่ยมพี่น้องผองเพื่อน...หูก็ฟังลูกสาวเล่นกับเพื่อนผู้ชาย...เล่นให้หุ่นอุลตร้าแมนเป็นน้องตัวเล็ก...น้องตัวเล็กก็ไม่สบาย...

            ลูกสาวอยากเป็นหมอรักษาน้อง...แต่เพื่อนผู้ชายไม่ยอม  "พี่มอสต้องเป็นหมอสิ...พี่มอสโตแล้ว"...."ไม่ได้แอมแปร์ต้องเป็นหมอ  พี่มอสเฝ้าน้องตัวเล็กแล้วกัน"   

...เพี๊ยะ!แงๆๆฮือๆๆ   ."พี่มอส..ตีแอมแปร์ทำไม"...แงๆๆฮือๆๆครอรัสประสานเสียงก็บรรเลง...ข้าพเจ้าไม่สนใจปล่อยให้ร้องบรรเลงกันไปทั้งสองคน...ผ่านไปประมาณ 3 นาที ...ความเงียบก็เข้ามาปกคลุม...ผ่านไปประมาณ 2 นาที่..."พี่มอสเรามาเล่นไดโนเสาร์กันดีกว่า"....  "แอมแปร์...พี่ขอเล่นไทรันโนฯนะ"..."ได้..เดี๋ยวแอมแปร์เล่นดิพโพลโดคัสเอง..." ....

......วิถีการทะเลาะกับเพื่อนของเด็ก....เด็กไม่เคยโกรธกันยาวนาน  ไม่เคยคิดว่าใครถูกใครผิด...แค่รู้สึกว่าอยากเป็นเพื่อนเล่นกันอีก..ก็เริ่มพูดกัน...ชวนกันเล่นต่อไป...คนถูกก็ไม่สนใจว่าเสียศักด์ศรี หรือเสียหน้าที่ไปพูดกับคนผิดก่อน...สนใจแค่ว่าเราเป็นเพื่อนกัน.

      เราผู้ใหญ่ทะเลาะกัน...มักใช้เหตุผลมากว่าหัวใจในการแก้ปัญหา..ผลที่ได้คือนอนไม่หลับ...ตื่นมาก็ยังติดอยู่ในความรู้สึก.

      แต่ถ้าเรารู้จักแก้ปัญหาแบบเด็ก...กลับทำให้เรานอนหลับสนิทจนถึงรุ่งเช้า.........