Kuba2  Kuba3

(ภาพเมื่อครั้งบุกรังพญาไร้กรอบ ให้ทายว่า..ทำมืออย่างนี้ กำลังคุยเรื่องอะไรกัน)

..หัวข้อนี้ ดูเหมือนจะเป็นท่อนหนึ่งในเพลงลูกทุ่ง  ..ตรงกันข้ามกับประเด็นที่ท่านไร้กรอบเขียนให้ฉุกคิดเมื่อเช้านี้ว่า..พวกเรามุ่งแต่การฝึกฝนให้จำเก่งจำแม่น ไม่ได้ให้ความสำคัญของการลืมบ้างเลย ไม่เรียนไม่สนใจ..นี่แหละนักคิดขนานแท้ จะมองถึงก้นบึ้งของความคิด และมีวิธีคิดหลากหลายให้ได้ฉุกคิด ถ้าคิดทางเดียว หาทางออกไม่เจอ ..เหมือนหมาหลงอยู่บนทางด่วน ไม่รู้จะวิ่งไปทางไหน?

 

(ลืมอะไรก็ลืมได้ แต่ลืมกอดเสียหายประเมินไม่ได้)

เรื่องขอให้ลืม..แฮะๆบางเรื่องทำยาก ทำไม่ได้ และทำไม่ได้ จะให้ลืมอ้อมกอดของคนดี จ้างก็ไม่ลืม จะเอาสะเต๊กกี่ร้านมาแลกก็ไม่ยอม พวกเราไม่ได้คิดถึงซึ้งอย่างพระอาจารย์ ส่วนมากก็จะลืมข้าวของ ลืมโน่นนิดนี่หน่อย วันนี้ก็มีคนขี้ลืมมาเยือน

นักบริหารสาธารณสุขมาอบรมเพิ่งกลับไป โทรมาบอกว่า ลืมเสื้อ ลืมสมุดบันทึก วันนี้อาจารย์ปล่อยครึ่งวัน ไม่กลับบ้าน ระยะทางจากวิทยาลัยพยาบาลสุรินทร์มาที่นี่40กม. รถวิ่งไม่ถึงชั่วโมง ครึ่งงีบก็ถึงแล้ว บังเอิญมาตรงกับเรื่องวิธีลืมที่พระอาจารย์เขียน วันนี้จึงมีภาควิชาขี้ลืม ทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติมาเจอกันโดยมิได้นัดหมาย สิ่งหนึ่งที่ชาวแซ่เฮไม่ลืมก็คือ                                                                                       

“มาแล้วต้องกอด”

   

(เห็ดมา ยายฉิมหาย)

เมื่อเช้านี้  เห็ดออกมากมายหลายชนิด ผมเดินออกไปเก็บผักถ่ายรูป เจอชาวบ้านมาด้อมๆมองๆหาเห็ด นึกว่าคงจะเพิ่งออกไม่มากมายอะไร ..ที่ไหนได้ละครับ ป้าสอน แม่หวี ครูน้อย บอกว่าเห็ดออกเพียบเลย เดินเก็บตามหลังยังได้เห็ดมาเยอะแยะ นี่แหละหนาที่เขาว่า

“ใกล้เกลือกินด่าง ใกล้เห็ดกินแห้ว”

  

(แมลงท้องแก่ แมลงหลังคลอด)

โชคดีครับ วันนี้เดินย้อนรอยเดิม ตามไปดูแมงมุมแสนสวยที่ถ่ายภาพมาคราวก่อน ไปเจอออกไข่เรียบร้อย ท้องแฟบลงตั้งเยอะ ทำท่าหวงไข่ ถ่ายรูปเร็วๆไม่รบกวน จะได้ขยายพลเมืองมาช่วยกินหนอนและแมลงอื่นๆ 

   

(แมลงกัดกินใบไม้รูปร่างแปลกๆ)

ไปเจอแมลงหน้าตาแปลกๆ กำลังทึ้งกินใบไม้ บางตัวก็ขี้อาย คงอยู่สายพันธุ์อีแอบ ทักทายด้วยการกดชัตเตอร์  เสียดายไม่มีแดด ไม่งั้นภาพจะสวยกว่านี้ แต่ก็ได้ภาพหน้าตาแปลกๆมาให้ชมนะขอรับ

Key Word:

“ภาพถ่ายสนับสนุนความทรงจำ ไม่อยากจำก็ไม่ต้องถ่าย”