ผู้ประพฤติธรรม ย่อมอยู่เป็นสุข

                พบทุกข์...พึ่งธรรม

 

ยามทุกข์ท้อ  ทุกข์หนอใจ  ใครช่วยที

นับแรมปี     ทุกข์ยังอยู่  มิรู้หาย

ทั้งนั่งยืน   เดินนอน   ไม่ผ่อนคลาย

ทุกข์ทั้งหลาย   ยังสุมใจ  ให้ร้อนรน

 

โลกสว่าง จิตกลับร้าง  หนทางแจ้ง

โลกมืดมิด  มืดจิตแรง  แล้งแห่งหน

แสนหนาวเหน็บ เจ็บหนักหนา  เกินกว่าทน

จิตสับสน  หนทางใด  ใครช่วยที

 

ท้ายที่สุด  “หยุดนิ่งนิ่ง”  ไม่วิ่งพล่าน

นั่งคิดอ่าน  คำขานกล่าว  เล่าวิถี

เคยได้ยิน  ว่าถิ่นธรรม  นำสุขมี

เลยรีบรี่  แวะหาธรรม  พระสัมมา

 

“ทุกข์เท่านั้น  ที่พลันเกิด  แล้วพลันดับ

ทุกสิ่งสรรพ  มีเกิดดับ  เป็นธรรมดา”

ไม่มีทุกข์    คือไม่เกิด  ไม่เกิดมา

สุญญตา  บรมธรรม  สูงล้ำจริง

 

เมื่อเกิดมา  ทำใจเถิด  ย่อมเกิดทุกข์

จงประยุกต์  ให้ทุกข์คลาย  น่ะชายหญิง

สงสารนี้  สุขใดใด  ใช่สุขจริง

สุขสูงยิ่ง จริงแท้สุด  “หยุดสงสาร”

 

รู้เช่นนี้  ทุกข์ที่มี  นี่ธรรมดา

เอาทุกข์มา  เป็นด่านฝึก  ให้ข้ามผ่าน

ก่อสติ  ผลิปัญญา  นำก่อการ

ค่อยคืบคลาน  คลายความทุกข์  สุขเริ่มมี

 

เข้าใจโลก  เข้าใจธรรม  นำความคิด

ถ่ายถอนจิต  จากมิดมัว  นำตัวลี้

เลิกทุกข์เสริม  เพิ่มทุกข์ซ้ำ   ย้ำฤดี

หนทางนี้  หนทางธรรม  นำสุขเอย....