คิดไปคิดมาก็น่าเป็นห่วงที่การศึกษาของไทยกำลังไปกันใหญ่ (go so big) ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรๆ ก็ดูจะน่าเป็นห่วงไปเสียทั้งหมด

สิกขา ปรมํ ทุกขํ  การศึกษาเป็นทุกข์อย่างยิ่ง...คำนี้เป็นความจริงมาหลายยุคหลายสมัยและนับวันจะหนักหน่วงเกินจะแก้ไข ข่าวนักเรียนฆ่าตัวตายมีให้เห็นบ่อยมากขึ้นและล่าสุดข่าวที่น่าเสียใจอย่างยิ่งนักเรียนน้อยใจพ่อแม่ไม่มีเงินส่งเรียนมหาวิทยาลัยทั้งๆ ที่เอ็นท์ติดแล้วแต่ไม่มีเงินเรียน (โปรดคลิก) หรือเสียงโอดครวญของพ่อแม่ผู้ปกครองต่อค่าใช้จ่ายในการเรียนของลูกหลานทั้งๆ ที่ทางการประกาศเรียนฟรีในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน ตามข่าว (โปรดคลิก) ผมเชื่อว่าผู้หลักผู้ใหญ่ในวงการศึกษาของเราก็กำลังหาวิธีป้องกันแก้ไขปัญหากันอยู่ด้วยวิธีการหลากหลาย อาทิ เงินทุนกู้ยืม การประชาสัมพันธ์ชี้แจงทำความเข้าใจกับครู ผู้ปกครอง ฯลฯ แต่กรณีที่เป็นข่าวขึ้นมาก็ทำให้น่าคิดว่า ทำไมปัญหาต่างๆ จึงยังคงเป็นปัญหาอยู่

การศึกษายังไม่อาจสร้างค่านิยม ความคิด เจตคติที่ถูกต้องของมุมมองต่อชีวิตในฐานะที่เป็นเครื่องมือนำพาชีวิตไม่ใช่เป้าหมายแห่งชีวิตจนต้องแลกด้วยชีวิตเช่นกัน หรือด้วยค่านิยมอื่นๆ ที่แอบแฝงมากระตุ้นให้ลูกหลานไทยต้องไขว้เขวไปจากเป้าหมายที่การศึกษาต้องการ อาจจะเนื่องมาจากการเรียนรู้ในระบบไม่สามารถทำให้เกิดการเรียนรู้ที่แท้จริงได้...คิดไปคิดมาก็น่าเป็นห่วงที่การศึกษาของไทยกำลังไปกันใหญ่ (go so big) ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรๆ ก็ดูจะน่าเป็นห่วงไปเสียทั้งหมด...แต่เราก็อาจจะยังมีความหวังอยู่หากทุกคนที่เกี่ยวข้องจะเป็นผู้ที่เริ่มต้นด้วยตัวเอง ด้วยความคิดและการกระทำที่ถูกต้องจากจุดเล็กๆ สักวันหนึ่งก็คงจะขยายไปทั่วเพื่อที่จะทำให้การศึกษาเป็นเครื่องมือพัฒนาเพื่อความสุขของมนุษย์ทั่วกัน...