มองไปที่เวทีละครกลางแจ้งนั้นทำให้นึกย้อนไปถึงสมัยยุคกรีกก็มีโรงละครอย่างนี้

ใครกำกับละครชีวิตคุณ..? บางคนอาจมองว่าเป็นเงินตรา  บางคนอาจมองว่า  เป็นพระเจ้า  บางคนอาจมองว่า  เป็นพรหมลิขิต  บางคนอาจมองว่าเป็นกรรม  นั่นคิดตามคนอื่นรึเปล่าละ...

ในห้องทำงานที่ผมนั่งอยู่ได้ไม่นานก็มีเสียงดังจากโทรศัพท์...พอไปรับสายก็หลุด...แล้วดังมาอีกที  ผมรับทีนี้มีเสียงตามสายมาผมจำเสียงนี้ได้นะ  สวัสดีคะอาจารย์  หนูโทรมา...หามีใครอยู่ใกล้ตรงนั้นมั้ยคะ...

ผมตอบไปว่า...มีครับ  ...ใครคะ...เงาผมเองละ..ฮิ ฮิ ฮิ 

เห็นเธอหัวเราะแต่ไม่รู้ชอบใจรึเปล่า  มีเสียงว่า...

โอย ๆ...ก็เป็นอารมณ์แซวกันยามเช้านี้ครับ 

วันนี้เดินผ่านเนินเขากลาง ๆ ก่อนถึงที่ทำงาน  แล้วมองไปที่เวทีละครกลางแจ้งนั้นทำให้นึกย้อนไปถึงสมัยยุคกรีกก็มีโรงละครอย่างนี้  ในยุคโรมันก็มีโรงละครอย่างนี้แต่ยากที่เราจะเดินทางย้อนอดีตไปชม 

 ผมจึงคิดว่า  ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จะมีสักกี่แห่งนะที่มีโรงละครเปิดอย่างนี้  แต่ที่แน่ ๆ ยิ่งกว่าแช่แป้งก็คือบนกลางขุนเขาเกาะยอที่อยู่กลางทะเลสาบสงขลานี่แหละครับมีเวทีละครเปิดอย่างว่า  ในทุก ๆ เดือนจะมีการแสดงท้องถิ่นอยู่เสมอ ๆ เช่นการแสดงโนรา  หนังลุง เป็นต้นนะ

เท่าที่มองดูบริเวณเวทีก็บรรจุคนได้ 3000 คน  มีที่นั่งเป็นขั้นบันไดลดลั่นลงไปด้านล่างตรงกลางจะเป็นเวทีแสดง   จากการดูเวทีแล้วทำให้ผมมองว่า เอ..ใครละเป็นผู้กำกับละครชีวิตเรานะ...

มีเสียงตอบมาจากภายในว่า...กาลเวลา...ฮิ ฮิ ฮิ