แงๆๆ...คุกกี้ของชอบด้วย

แอบยิ้มคนเดียว...

 

วันนี้ให้ชื่อเรื่องว่า " ใช้ของให้ถูกงาน "

 

          คุณหญิงวิลาสวิไล  เดินนวยนาดเข้าไปในร้านขายขนมปัง  ตั้งใจจะหาซื้อคุกกี้เก็บไว้ทานกับน้ำชา..ยามบ่าย  ยาม  ตั้งวงเมาท์ (หรือรำพัดก้อไม่อาจบอกได้) กับเพื่อนคุณหญิงคุณนายละแวกบ้าน  แต่เมื่อเดินเข้าไปในร้านก็ไม่เจอใครสักคนอยู่หน้าร้าน  จึงถือวิสาสะเดินเข้าไปถึงหลังร้าน  แล้วก้อ..พบอาแปะเจ้าของร้าน  กำลังใช้ฟันปลอมชุดของแกเป็นพิมพ์กดลงบนขนมเพื่อตกแต่งเป้นลวดลาย  ผู้ดีจัด!!อย่างคุณหญิงวิลาสวิไลเฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยอาการช็อกซีนีม่า ถึงโคม่า  และค่อยหลุดปากออกมาหลังจากได้สติแล้ว

" ต๊ายชั้นนึกว่าอาแปะจะมีเครื่องมือพิเศษสำหรับทำขนมเสียอีก! " 

 " ไอ้นั่นอั๊วก็มีอยู่หล็อก "   อาแปะหันมาตอบ  " แต่อั๊วเก็ก       เอาไว้ทังโลนักหยั่งเลียว"

55555555555

 

แล้วพบกันใหม่...จ้า