ยามเหงา

ยามเหงา

อ้างอิง - ภาพ http://bangnoikoyrak.multiply.com/

น่าแปลกใจ

สำหรับเรื่องราวผู้คน

ในท่ามกลางโลกอันคับแคบ

ด้วยเรื่องราวหลากหลาย ด้วยองค์ความรู้จำนวนมหาศาล ด้วยความคิดประดิษฐ์นวตกรรมทับท่วม และด้วยขยะจากความคิดจำนวนมากมาย แต่ผู้คนในโลกนี้ โดยเฉพาะในเมืองใหญ่ ต่างกลับอยู่ในโลกอันเปลี่ยวเหงา อยู่ในท่ามกลางวงล้อมของชีวิต และความเงียบเหงา

ท่ามกลางมหานครอันยิ่งใหญ่

ชีวิตผู้คนมากมายที่คงอยู่

ต่างต้องเผชิญหน้า

กับความเหงาที่เพิ่มมากขึ้น มีโลกแห่งความรู้ที่สามารถทำให้เราคุยกับผู้คนได้ทั่วโลก เท่ากับความจริงที่เราไม่สามารถคุยกับคนข้างห้อง โลกและความคิดในชีวิตผู้คน หลายเรื่องราวเหมือนเดินสวนทางกันอยู่ตลอดเวลา บ่อยครั้งที่การกักขังตัวเองในโลกนี้ เป็นเพียงสิ่งเล็กน้อย

เป็นเพียงแค่ความคิดปิดกั้น

ซึ่งแอบซ่อนอยู่ภายในผู้คนเท่านั้น

ที่ต่างคอยปิดกั้นการรับรู้ของกันและกัน

ไม่ใช่เรื่องราวเกินจริง สำหรับห้วงความคิดในแต่ละความเปลี่ยวเหงา ไม่ใช่เรื่องราวเพ้อฝัน ที่นักเขียนเช่น ฮารูกิ มูราคามิ หลับฝันและจินตนาการไปเอง จนนำมาเขียนเป็นเรื่องราวของผู้คนในมหานครใหญ่ แต่เพราะเขาอยู่ในสถานที่อันเปลี่ยวเหงา เขาจึงเข้าใจความเหงาที่ออกมา

จนสามารถบอกกล่าวถ่ายทอดความจริง

จากปากคำของเรื่องราวความเหงา

และจากความเหงาในใจคน

ในท่ามกลางวันคืนซึ่งผ่านชีวิตไป หลายชีวิตรู้เพียงว่า เวลาเข้างานยามเช้าเป็นเช่นไร มีการเดินทาง มีสังคมระหว่างการเดินทางเพียงปรายตามอง หลายคนในท่ามกลางฝูงชน อาจคุ้นหน้าคุ้นตาชีวิต เพราะทุกวันที่ต้องเดินทาง เขาและเธอต่างเคยมองเห็นกัน แต่เป็นเพียงมองเห็น

เขาและเธอ

ซึ่งต่างเดินทางไป

ในท่ามกลางวันคืนของชีวิต

มีเพื่อนฝูงญาติพี่น้อง และมีครอบครัว จะเล็กน้อยเช่นไรของชีวิต เราทุกคนล้วนต่างมีความสัมพันธ์และผูกพันชีวิตไว้กับคนอื่น จะมากมายของชีวิต ก็ล้วนผูกพันเรื่องราวไว้กับความจริงเหล่านั้น ไม่มากเกินไปสำหรับความคิด เมื่อหันไปมองรอบตัวเราให้ได้

ว่าหากวันนี้คุณต้องเข้าโรงพยาบาลยามดึกดื่น

คุณจะโทรหาใครเป็นคนแรกของชีวิต

และใครจะดูแลชีวิตคุณ

ยามเมื่อวิกฤติของชีวิตเดินทางมาเยือน เราทุกคนต่างรู้ดีในวันคืนอันเปลี่ยวเหงา ไม่มีใครตอบความจริงได้ว่า เขาและเธอเหล่านั้น สามารถยืนหยัดอย่างทรนงได้ ท่ามกลางการไม่มีใคร ที่จะคอยห่วงใย ถามไถ่และเติบเต็มความเป็นมนุษย์ ที่มีลมหายใจ มีเลือดเนื้อ มีความเหงา

เราทุกคนต่างรู้ดี

แต่ก็ใช่ว่าความรู้ดีนั้น

จะนำพาคำตอบแห่งความจริง

เพื่อให้คนทุกคนก้าวพ้น จากความจำกัดของชีวิตเหล่านั้น ไม่ใช่ความจริงอันสมบูรณ์อย่างแน่นอน สำหรับชีวิตในเมืองใหญ่ และมหานครใหญ่ ที่ต่างมีผู้คนอันโดดเดี่ยวอยู่ในแต่ละมุมชีวิต มีผู้คนมากมายที่ต้องการเมามาย เพื่อกลับบ้านเพียงหลับใหลและตื่นขึ้นมาเพื่อทำงาน

ไม่มีชีวิตครอบครัว และความรู้สึกรอบข้าง

ในท่ามกลางสิ่งที่ไม่อาจควบคุม

สำหรับชีวิตอันโดดเดี่ยว

ในท่ามกลางเมืองใหญ่ เมืองที่ดึงดูดผู้คนและความหวังของหัวใจเขาเหล่านั้นไว้ เมืองที่ต่างดูดกินความมีชีวิตชีวา และนำพาหัวใจให้ออกเดินทางไปในกาลเวลา เพียงเพราะเข้าใจว่า สักวันหนึ่งชีวิตเขาและเธอเหล่านั้น จะเติมเต็มความหวังความฝัน ด้วยความจริงเบื้องหน้า

เพียงเพราะเข้าใจว่า

ทุกความพยายามและทุ่มเท

จะต้องมีคำตอบอันอบอุ่นงดงามในชีวิต

มีผู้คนมากมาย ต่างเฝ้าใฝ่ฝัน และถามไถ่ถึงวันคืนเหล่านั้น ในแต่ละการเดินทางของชีวิต แต่ละวันของลมหายใจในความหวัง อย่างน้อยใครหลายคนอาจเคยบ่นขึ้นมา ยามนั่งอยู่กับเพื่อนฝูง ว่าเมื่อคืนตื่นขึ้นกลางดึกพร้อมนั่งมองโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งค้างไว้ ด้วยเพราะไม่อยากนอนต่อ

ไม่อยากล้มตัวลงนอน ท่ามกลางความเหงา

เพราะก่อนที่เขาและเธอเหล่านั้น

จะหลับตาลงไป

ชีวิตเขาและเธอ ต่างคอยถามตัวเองว่า เมื่อไรที่ชีวิตจะก้าวพ้นความเหงาเหล่านี้ หรือเพียงมีความรู้สึกอบอุ่นขึ้นในใจ ในท่ามกลางเมืองอันกว้างใหญ่ เกินกว่าที่เขาและเธอจะเข้าใจความจริง ในคำถามเหล่านี้ ผมเคยได้ยินได้ฟังเพื่อนฝูงและคนรู้จักหลายคน ที่ต่างเคยบ่นถึงคำถามนี้

บ่นถึงความรู้สึก

ในแต่ละที่ทางซึ่งไม่ใช่บ้าน

ในสถานที่อันเปลี่ยวเหงาซึ่งเขาต้องทน

และอดทนเพียงเพราะมีความหวังของชีวิต ว่าชีวิตจะดีขึ้น และเขาเหล่านั้นจะมีบ้านและมีความอบอุ่นในชีวิต หลายคนเคยบ่นเช่นนั้นให้ผมฟัง ท่ามกลางความเปลี่ยวเหงาที่แวดล้อมใจ หลายต่อหลายคืนของชีวิต ในท่ามกลางความเหงา และคำถามของชีวิต ที่อยู่ภายในใจ

ในแต่ละเมืองใหญ่ และมหานครแห่งความหวัง

มีความเปลี่ยวเหงาของผู้คนแอบซ่อนอยู่

ในแต่ละมุมของชีวิต

หมายเหตุ : ภาพถ่าย โดย สมิทธิ ธนานิธิโชติ เรื่องเล่าของมุมแห่งสายตา และมุมแห่งสายน้ำ ในห้องของบ้านหลังเล็ก บางน้อยคอยรัก จากหัวใจและดวงตาในชีวิตของ สมิทธิ ธนานิธิโชติ

ท่านสามารถติดตามความงดงามได้จาก http://bangnoikoyrak.multiply.com/