เช้าวันนี้. เสียงโทรศัพท์มือถือ  เพื่อนคู่ใจอีกชิ้นหนึ่ง...ดังขึ้น  รับสาย  (สวัสดีค่ะ )   ...เสียงจากผู้โทรเข้าสวัสดีครับ  ผมขอแนะนำตัว  ผมชื่อจีรศักดิ์..  เป็นน้องชายพี่ทองคำช่างตัดผ้า  ดิฉันก็งง  ตอบไปว่านี่คุณครูนงนุชรับสายนะคะ  ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่าค่ะ   เป็นช่างที่จะรับเหมาขนของขึ้นโรงเรียนหรือคะ  ต่างคนต่างงง   .เงียบ..  รอสายดีกว่า(คิดในใจ)  คุณจีรศักดิ์ ก็ตอบว่าเป็นคนที่ทำงานในเชฟรอน ตอนนี้ขึ้นจากอ่าวไทยแล้ว มาติดตามโครงการว่าเดินหน้าไปถึงไหนแล้ว  และเล่าว่าเป็นคนที่เสนอโครงการเข้าบริษัท เป็นโครงการสำหรับช่วยเหลือเด็กนักเรียนที่ด้อยโอกาสอยู่บนดอยบนเขา  ซึ่งเป็นพื้นที่บ้านเกิดของคุณอุ๊ด..หรือจีรศักดิ์  ดิฉันก็ ดีใจมาก เพราะน้องอุ๊ดถือว่าเป็นรุ่นน้องที่โชดดีได้มีโอกาสทำงานที่มันคง  และคิดถึงบ้านเกิดอยากช่วยเหลือ  และทีมงานทางเชฟรอนเองก็มีเมตตา ปราณี ก็ถือว่าได้มีโอกาสทำบุญร่วมกัน  เราคุยกันถูกคอ อาจเป็นเพราะว่าเป็นคนบ้านเดียวกัน ถือว่าเป็นความโชคดีของดิฉันเองที่เจอผู้ใหญ่ใจดี  ที่มีใจเมตตาต่อนักเรียน

เช้าวันนี้  ..สดใส เป็นพิเศษ  เพราะ???  1.ได้เจอคนบ้านเดียวกันร่วมสร้างบุญร่วมกัน 2. คุณเมธีสามีของดิฉันและญาติที่เป็นตำรวจอยู่สภอ.พะวอ ได้ติดต่อ เครื่องปั่นไฟฟ้าของนายกอบต.พะวอได้อีก 3 วันไปเอาได้   สำหรับค่าเช่าให้ดิฉันติดต่ออีกครั้ง.... ความกังวลใจเริ่มลดลง  ..ความสดใส  ...เริ่มทอแสงเข้ามาในใจ...เดินทางต่อไป(ให้กำลังใจตนเอง)