ศอกมีที่สั้น นิ้วมีที่ยาว ถ้าหากใช้ไม่ถูกที่แล้ว ศอกก็สั้นได้
...เมื่อชายต่างถิ่นได้ตำรายานั้นไปแล้ว เขาก็นำไปถวายกษัตริย์และกราบทูลให้พระองค์ผสมยาชนิดนี้ ต่อมาไม่นานก็เกิดสงครามขึ้น ศัตรูได้มารุกราน กษัตริย์ได้ตรัสสั่งให้ชายผู้นั้น นำทหารไปรับศึก ระยะนั้นกำลังอยู่ในฤดูหนาวอากาสหนาวจัด กองทหารทั้งสองฝ่ายทำการสู้รบกันทางน้ำ ชายผู้นั้นให้ทหารของตนทุกคนทายาขี้ผึ้งกันผิวแตก ทหารแต่ละคนจึงคึกคักห้าวหาญทำการรบพุ่งไล่ฆ่าทหารศัตรูแตกพ่ายไป กษัตริย์จึงพอพระทัยมาก ได้เอาที่ดินผืนหนึ่งให้เป้นรางวัลความดีความชอบ
ขึ้ผึ้งกันผิวแตกชนิดเดียวกัน แต่ฝ่ายหนึ่งได้รับที่ดินเป็นรางวัล อีกฝ่ายเพียงแต่ใช้ประกอบอาชีพฟอกไหมและด้ายเท่านั้น ที่เป้นเช่นนี้ก็เนื่องจากใช้ในที่แตกต่างกันนั่นเอง บทสรุปอย่างไรนั้น...ติดตามตอน 3 ต่อไปนะ
มาอ่านต่อ ยังมีต่อ..จะมาอ่านครับ