ความในใจ

ถึงตอนนี้ลูกทั้งสองก็เรียนในระดับมหาวิทยาลัยแล้ว  ก็โตพอที่จะรู้เรื่องราวและช่วยเหลือตัวเองได้แล้วนะ  อันที่จริงมันเป็นหน้าที่โดยตรงของผู้เป็นพ่อ-แม่อยู่แล้วที่จะต้องเลี้ยงดูส่งเสียลูกๆจนกระทั้งช่วยเหลือดูแลตัวเองได้  จริงๆแล้วพ่อและแม่ทุกคนนั้นมีความต้องการหลายๆอย่างจากลูกบ้าง  เช่นการเติบโตเป็นคนดีของสังคม  แต่บ้างอย่างมันพูดไม่ได้  การที่พ่อแม่หลายคนร่ำรวยมีสิ่งของมากมายแต่ก็ยังอยากได้ของฝากจากลูกๆมามอบให้อยู่ดี    แม้จะเป็นเพียงสิ่งเล็กๆน้อยๆ  หรือแม้กระทั้งคำพูดที่ลูกถามถึงยามที่เจ็บป่วย  ทานยานะพ่อแม่  กินข้าวแล้วหรือยัง  เป็นอย่างไรบ้าง  จะกินอะไรไหม  แม่พ่อไปหาหมอเถอะ  ผู้เป็นพ่อแม่ก็ปลื้มใจนักหนาแล้ว ถึงแม้ลูกไม่มีของมาฝากเลยแต่กลับมาให้เห็นหน้า มีมือสองมือมากราบ โอบกอดเท่านี้ก็ดีใจหนักหนาแล้ว  หากสักวันหนึ่งในวันข้างหน้าลูกมีลูกของตัวเองแล้วนั้นแหละก็จะรู้ว่าความรู้สึกที่แม่มีต่อลูกนั้นมันเป็นอย่างไร