เข็มนาฬิกา

ตี 4.45 -05.00 เวลาที่ฉันลืมตามอง รูปที่อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมสีฟ้าที่มี คนที่เรารักส่งยิ้มหวานๆให้  อยู่คนเดียว ก็เหงา ๆ แต่ใจ ก็ยังมีคนที่เรารักคอยคิดถึง คอยเป็นกำลังใจให้ทุกเช้า ถอนหายใจ ครั้งหนึ่งแล้ว รีบหยิบ โทรศัพย์ กระเป๋า ข้าง ตัวแล้วลุก รีบเดินลงไปหยิบผ้าเช็ดตัว วิ่งเข้าห้องน้ำ โดนว่าประจำ "รีบไปไหน" ก็ไม่รู้ว่าทำไหมต้องรีบเหมือนกัน แต่งตัวเปิดร้าน เปิดเพลงจากคอมพิวเตอร์  ทำความสะอาดร้าน คิดโน้นคิดนี้ สุดท้ายถู เสร็จก็จะมาจับเมาส์ เปิดเวป หุ้นแหละ ดูที่เดิมตัวเดิม และติดลบเหมือนเดิม นี้แหละนะที่เค้า บอกว่า การลงทุน ธุรกิจมี ขึ้นมีลง(แต่ลงจังเรานี้) ดูไปก็มอง มุมจอ รอใครสักคนที่ ออนเอ็ม เช้าๆ บางวัน เผื่อได้ รอยริมฝีปากสีแดงแต่เช้า..เปิดดูสมุดบันทึกงาน บ้าง เปิดสมุดบันทึกเขียนอะไร เล่นๆบ้าง กินกาแฟ ย่าตื่นก็ออกไปซื้อกับข้าวมารอ สายๆหน่อยพ่อก็มารับย่า ไปบ้านหลังนอก เช็คตารางงาน ติดตามงาน บางวันก็นู้บ่าย ยังไม่ได้ พักเลย ไม่ได้บ้างานนะ แต่ไม่อยากว่าง งาน เดียวหาเรื่อง คิดไปโน้นไปนี้อีก ทำงานได้ตังส์กินขนม จะไม่ให้มีแรงทำงานได้ไง มีคนโทรให้กำลังใจ ทุกวัน  ถึงเย็น ปิดร้าน นั่งเปิดคอม ถึงเวลาก็นอนฟังเพลงจากเจ้าหมีน้อยสีชมพู ส่งยิ้มให้ คนในกรอบรูปสีฟ้า....ก่อนนอน

แต่ฉันไม่เคยรู้เลยว่าคนในกรองสีฟ้านี้ จะคิดยังไงกับฉันบ้าง แต่ฉันก็ ยังยิ้มให้เค้าทุกวัน

 

ถ้าชีวิตแต่ละวันมันเป็นแบบนี้จริงๆก็คงดีนะ ไม่เจ็บ ไม่ปวดไม่ป่วย ....