ผมมาทำงานที่ภาคใต้นานแล้ว  คิดถึงบ้านมาก เลยพร่ำเป็น"ค่าวฮ่ำกำเมือง"

(ความหมายของคำว่า " ค่าวฮ่ำกำเมือง "  คือ  บทกลอนของชาวล้านนา........................................................................

คำว่า  " ร่ำเปิง "แปลว่า " คิดถึง "

คำว่า    " เถิง "แปลว่า " ถึง "

คำว่า    " หอใจ๋ " แปลว่า  " บ้าน "หรือ" เรือนนอน "

ดังนั้น  " ร่ำเปิงเถิงหอใจ๋ "  ก็คือ  " คิดถึงบ้าน "     นั่นเองครับ...

 

  ห่างหายก๋ายไก๋..บ่ใจ้บ่ฮัก     อยากไปตายตั๊ก..ปะปี้นายน้อง

(ห่างหายกายไกล..ไม่ใช่ไม่รัก     อยากไปทายทัก..พบญาติพี่น้อง)

วิกฤตจีวา..จ๊ะต๋าขีดข้อง    จึ่งมายะเวียก..เมืองใต้

(วิกฤตชีวา..ชะตาขัดข้อง    จึงมาทำงาน..เมืองใต้)

บ่กิ๊ดหลีกลี้..แต่มีเหตุไห้     หื้อข้าต้องล่อง..จรลี

(ไม่คิดหลีกลี้..แต่มีเหตุให้     ให้ข้าต้องล่อง..จรลี)

มาอยู่เมืองไก๋..ได้สามขวบปี     วิถีครัวเรือน..เหมือนบ้านแห่งข้า

(มาอยู่เมืองไกล..ได้สามขวบปี     วิถีครัวเรือน..เหมือนบ้านแห่งข้า)

ผ่อไปตางไหน..ประชาไพร่ฟ้า     หมู่มวลไทย..จ้าดเจื๊อ 

(ดูไปทางไหน..ประชาไพร่ฟ้า     หมู่มวลไทย..ชาติเชื้อ)

บ่มเฝ้าติดต๋าม..บ่ได้รั้งเรื้อ     ข่าวคราวเผ่าล้าน..นาไทย

(ยังเฝ้าติดตาม..ไม่ได้รั้งเรื้อ     ข่าวคราวชาวล้าน..นาไทย)

จิตอนุรักษ์..เถิงมาอยู่ไก๋     ป๋าเวณีใด..เต๋มใจ๋ข้าหนี้

จิตอนุรักษ์..ถึงมาอยู่ไกล     ประเพณีใด...อยู่ในใจข้านี้)

คนเฒ่าสอนกึ๊ด..ขีดแป๋งแจ๋งจี๊     น้อมฮับนำมา..เสี้ยงเนื้อ

(ผู้เฒ่าสอนคิด..ขีดเส้นบ่งชี้     น้อมรับนำมา..หมดเนื้อ)

เจื๊อในลูกหลาน..สานต่อก่อเกื้อ     กู๊คนเมืองเหนือ..เมินนาน

(เชื่อในลูกหลาน..สานต่อก่อเกื้อ     คู่คนเมืองเหนือ..เนิ่นนาน)

ข้าขอจารึก..ไปสุดเจ้นก๋าน     ไหว้สากราบกราน..เหนือตกออกใต้

(ข้าขอจารึก..ตลอดสังขาร     นบไหว้กราบกราน..เหนือตกออกใต้

น้ำต๋าหลั่งริน..กวีขี้ไห้     คงมีวันได้..คืนเฮือน

(น้ำตาหลั่งริน..กวีหวลไห้     คงมีวันได้..คืนเรือน)