ธรรมะ สภาวะธรรมชาติ

ธรรมะเป็นสภาวะธรรมชาติที่เกิดขึ้น  เปลี่ยนแปลงและดับสูญหากเราเข้าใจสภาวะเหล่านี้ได้ถ่องแท้  เราจะกำกับสติของเราได้ฉับไวทันรับกับสถานการณ์ทางด้านอารมณ์ได้ดีขึ้น  เมื่อได้รับสัมผัสกับสิ่งต่างๆในชีวิตประจำวัน 

 

ธรรมะช่วยให้เราสามารถพิจารณานำปัญญามาใช้ได้เร็ว ถูกต้องเหมาะสม  และเข้าใจผลที่เกิดขึ้นหากไม่เป็นไปดังคาดหวังก็ไม่ผิดหวังมากมาย  คือสามารถทำใจได้ในระดับหนึ่ง  เหมือนมีเกราะป้องกัน  เกราะนี้ต้องสร้างด้วยการฝึกฝนตนเอง  ทั้งทางกาย  อารมณ์  สังคม  คือขณะที่เราดำเนินชีวิตไปตามปกติธรรมดา  เราก็พยายามฝึกไปด้วย  แบบฝึกหัดของเราคือปัญหาหรือทุกข์   หากเราผ่านพ้นทุกข์ได้

 ในแต่ละครั้งก็คือการผ่านโจทย์นั้นไปแล้วก็จะมีโจทย์ใหม่มาให้เราฝึกเรื่อยๆ ไป  ซึ่งบางครั้งบางหนจิตเราก็เพลิดไปบ้าง  เห็นผิดเป็นชอบบ้าง  บางทีก็เห็นชอบทั้งๆ  ที่รู้ว่าผิด ทำให้ทุกข์ซ้ำซ้อนหรือปัญหาเพิ่มมากทับถมเข้าไปอีก  
นั่นคือโจทย์ใหม่ที่เราต้องวิเคราะห์แยกแยะและแก้ไขให้ผ่านพ้นอีกครั้งหนีง 

     พระพุทธองค์ท่านทรงสั่งสอนเหล่าเวไนยสัตว์ว่า "ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน"  ธรรมะเป็นเรื่องเฉพาะตัวสอนบอกกันได้หากมีจิตใจปรารถนาดีต่อกัน  แต่สุดท้ายเข้าต้องแก้โจทย์ชีวิตของเขาเองถึงจะหลุดเพราะการปฏิบัติธรรมะทำแทนกันไม่ได้ 
 ไม่ว่ากรณีใดใดก็ตามเขาต้องทำด้วยตนเอง  เหมือนการทานข้าวใครทานใครอิ่ม 

  ดังนั้นแม้พระพุทธองค์จะมีน้ำพระทัยทรงโปรดเมตตากรุณาปวงสัตว์โลกเพียงใด  ก็คงได้แต่เพียงทรงเทศนาสั่งสอน ด้วยวิธีการต่างๆ มากมายหลากหลายวิธี ตามหลักฐานในพระไตรปิฎก ทรงอุทิศชีวิตตลอดพระชนม์ชีพเพื่อสั่งสอนชาวโลก
ให้รู้แจ้งเห็นจริงในหลักธรรม ซึ่งก็มีบุคคลมากมายที่ดวงตาเห็นธรรมและตรัสรู้ตาม  

 ด้วยน้ำพระทัยอันเปี่ยมล้นด้วยพระมหากรุณาธิคุณ  พระบริสุทธิคุณ  พระปัญญาธิคุณ  พระองค์ท่านทรงชี้แจงแก่บรรดาศิษย์ว่า  การเข้าถึงพระสัทธรรมนั้นจะต้องศึกษาธรรมเข้าใจ
และปฏิบัติธรรมเท่านั้น  ส่วนคนที่ไม่ศึกษาและปฏิบัติแม้จะยึดเกาะชายผ้าเหลืองของท่านไว
้ตลอดเวลาก็ไม่อาจรู้แจ้งธรรมะได้