ขออนุญาต โอดครวญ

เรื่องการเดินทางติดต่อระหว่างกัน ในยุคโบราณยุ่งยากซับซ้อนกว่าสมัยนี้มากนัก ลองพิจารณาทุกขั้นตอนทุกกระบวนการเถิด ถ้าท่านเป็นโคลัมบัส เดินทางไปแสวงหาโลกใหม่ มาโคโปโลเปิดเส้นทางสายไหม หรือพวกนักเล่นบัลลูนเดินทาง80วันรอบโลก เร็วๆนี้นักวิทยาศาสตร์เกาหลีคนแรกท่องอวกาศ ชาวเกาหลีทั่วประเทศหยุดงานมาลุ้นระทึก ..เขาเหล่านั้นต้องเตรียมการด้านใดยานพาหนะ แผนที่ เสบียง เครื่องมือช่วยหาทิศทาง ภาษา อาวุธ เงินทุนดำเนินการ ฯลฯ ไม่ง่ายเหมือนพวกเราสมัยนี้หรอกจะบอกให้ ..

  

ความรู้สึกดีๆพิเศษ ใช่ว่าจะจัดทำจัดแสดงให้เกิดได้ อะไรที่เป็นผลผลิตของจิตใจอธิบายยาก โดยเฉพาะพลวัตรบริบททางสังคมเยี่ยงนี้ แม้แต่งานจิตอาสายังต้องเรียกพี่นะเจ๊

ไม่รู้หรอกว่า นักเผชิญโชคยุคก่อนมีความรู้สึกอย่างไร? แทนที่จะนั่งคาดเดา เราจึงจัดการศึกษาความรู้สึกที่ว่านี้ ..ชาวแซ่เฮไปเกาะภูเก็ตครั้งนี้ คงได้สัมผัสกับความรู้สึกภายในจิตใจ ทบทวน ทบสอบ การบริหารชีวิตที่ผ่านมา เรารู้จักอะไร แบบไหน แค่ไหน ผลลัพธ์เป็นอย่างไร?

  

จะรู้สึกเสียดายไหม? ถ้าไม่ได้มารู้จักกันในG2K ประเทศลาวเขาให้ความสำคัญเรื่องนี้มาก ถึงกับตั้งกระทรวงพัวพันเออ สินะ มนุษย์พัวพันกี่ลักษณะ สำหรับชาวแซ่เฮ กว่าจะผ่านมาถึงตรงนี้ได้ ท่านได้ทดสอบใจตัวเอง ..ใช่ไม่ใช่ ชอบไม่ชอบ พอใจ เข้าใจ เข้าถึง จึงเลือก ทุกท่านเป็นผู้ใหญ่ มีความรู้ ความสามารถ มีประสบการณ์ที่ดี ถ้าไม่มีช่องทางระบายสิ่งดีๆในชีวิตให้คนรุ่นหลัง นับว่าน่าเสียดาย ความดีงามถูกคุมกำเนิดโอกาส ด้วยความไม่รู้ไม่ชี้..

   

คำว่า..มิตรภาพ พูดกันมาก แต่จะรู้จัก รู้จริง แค่ไหน ขึ้นอยู่กับแต่ละท่านจะกำหนด และตีความ เรื่องนี้ไม่มีใครฟันธงได้! แต่ถ้ากล้าฟันใจ! ไม่แน่ ไม่อย่างนั้นเราก็จะติดปัญหาภารกิจต่างๆ ทำให้เรายี่ยักยี่หย่อนที่จะแลกกับกอดภูเก็ต

หนิง ชวนคุณแม่ ไปเที่ยวด้วย

แป๊ด สิงห์ป่าสัก ชวนคุณลูก ไปเที่ยวด้วย

ราณี ชวนคุณหลาน ไปเที่ยวด้วย

ครูอ้อย ควงหวานใจ ไปเที่ยวด้วย

คุณหมอสุธี มีเรือพ่วงขาประจำ ไปเที่ยวด้วย

ท่านอื่น มีหัวใจระทึก ไปเที่ยวด้วย ..ใช้อ้อมแขน หาจังหวะกอด

สุดแสนเสียดาย อาจารย์แป๋ว! กรรมการตัดสินภาพมาไม่ได้ และชาวเราทั้งหลายที่ไม่ได้มา รับทราบด้วยเถิดว่าชาวสกุลเฮทุกคน อาลัยอาวรณ์ไม่แพ้ท่านหรอก เมื่อคืนยังนอนผวา เสียดายโอกาสที่ญาติๆไม่ได้มาปิดประตูตีแมวที่เกาะแห่งนี้

นักท่องเที่ยวทั่วโลก อยู่ไกลแสนไกล ทำไมเขามาถึงภูเก็ตได้

คนดีที่รักและคิดถึง คุยกันทุกวัน และอยู่ใกล้แค่เอื้อม

ไปบ่ได้!! เป็นเพราะอะไร? ยังสงสัยและเข้าใจไม่ได้!

ซูซานช่วยตอบที!

การประกวดภาพถ่าย ทุกคนชื่นชอบ แม้แต่หนูไผ่ หนูฟ้า หนูฟาง ก็เรียนการเป็นมือกล้องสมัครเล่น เอ๊ะ! ไม่ใช่สิ ทายาทสกุลเราเหล่านี้ควรอยู่ในระดับมือสมัครใจกันแล้ว พวกเราที่เหลาเหย่ทั้งหลายนี่ต่างหาก ที่ยังเป็นมือกล้องประเภทอ่อนหัด อ่อนซ้อม ..เมื่อเช้าลองไปถ่ายภาพ .. ฝีมือก็งั้นๆแหละ คงได้แค่สมัครเล่น ไม่มีทางสมัครจริงเหมือนหัวหน้ารัฐบาลหร๊อก อิ อิ ..

ดอกไม้ร่วง เป็นภาพแทนเพื่อนเราที่ไม่ได้มา

ผลไม้ เป็นภาพแทนความงามตามธรรมชาติ

รังผึ้งร้าง เป็นภาพตัวแทนการเปลี่ยนแปลงไปสู่การขยายผล

ครอบครัวก๊าบ เป็นภาพแทนความอบอุ่น แม่ลูกไปท่องเที่ยวด้วยกัน !!

กล้องอยู่ในมือ

ภาพอยู่ในตา

โฟกัสอยู่ในใจ