สุขสันต์วันเกิด...

สำนึกถึงวันเกิด

งานวันเกิดยิ่งใหญ่ใครคนนั้น

ฉลองกันในกลุ่มผู้ลุ่มหลง

หลงลาภยศสรรเสริญเพลินทะนง

วันเกิดส่งให้สั้นเร่งวันตาย

อีกมุมหนึ่งซึ่งเหงาน่าเศร้าแท้

หญิงแก่ๆ นั่งหงอยและคอยหา

โอ้วันนั้นเป็นวันอันตราย

แม่คลอดสายโลหิตแทบปลิดชนม์

วันเกิดลูกเกือบคล้ายวันตายแม่

เจ็บท้องแท้เท่าไหร่มิได้บ่น

กว่าอุ้มท้องกว่าจะรอดคลอดเป็นคน

เติบโตจนบัดนี้นี่เพราะใคร

แม่เจ็บเจียนขาดใจในวันนั้น

กลับเป็นวันลูกฉลองกันผ่องใส

ได้ชีวิตแล้วก็หลงระเริงใจ

ลืมผู้ให้ชีวิตอนิจจา

ไฉนจึงเรียกวันนั้นว่า " วันเกิด "

วันผู้ให้กำเนิดจะถูกกว่า

คำอวยพรที่เขียนควรเปลี่ยนมา

ให้มารดาเป็นสุขจึงถูกแท้

เลิกจัดงานวันเกิดกันเถิดนะ

 ควรที่คุกเข่ากราบเท้าแม่

ระลึกถึงพระคุณอบอุ่นแท้

 อย่ามัวจัดงานประจานตัว

บทกลอนนี้ผมท่องมาตั้งแต่สมัยเรียน รายวิชาความจริงของชีวิต วิทยาลัยพล เชียงใหม่ครับ

เชื่อรึปล่าวครับ ว่า ครูดอยไม่เคยจัดงานวันเกิดเลยตั้งแต่เกิดมา

 

ขอให้สนุกกับการอ่านครับ