เปิดเข้าไปในโฟลเดอร์"งานเขียนของฉัน" ก็พบว่ามีบทกวีที่เขียนตั้งแต่เดือนก่อนนอนนิ่งอยู่ในนั้นก็เลยเอามาโพสลงในบล็อกครับ
หาใช่เพราะไม่มีทางเลือก
ท่านจึงเป็นอย่างที่กำลังเป็นอยู่
แต่...อาจเพราะท่านมีทางเลือกมากเกินไป
หรือเปล่า
ท่านจึงชักช้าและรีรอ
โอ้...สหาย
ขอท่านจงเผาเรือแห่งทางเลือกทั้งหมดทิ้งเถิด
แล้วมุ่งหน้าไป
ยังทางนั้น
ด้วยใจที่มุ่งมั่น
สู่ชัยชนะ
ของท่านเอง
โดย อ.อาลัม
22 มีนาคม 2551
สวัสดีครับ ผมติดใจนิดๆ ในประเด็นที่ว่า
ขอท่านจงเผาเรือแห่งทางเลือกทั้งหมดทิ้งเถิด
ผมมีมุมมองแตกต่างหน่อยครับ คือ ถ้าเป็นผม ผมขออนุญาตแต่งว่า
ขอท่านจงลองตัดสินใจนั่งเรือแห่งทางเลือกลำใดลำหนึ่ง
ที่ท่านคิดว่าเป็นเรือแห่งทางเลือกของท่านเถิด
ถ้าไม่ถูกใจก็เลือกลำใหม่
จนกว่าจะพบเรือที่ถูกใจ นำไปสู่ชัยชนะที่ต้องการ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ ท่านอาจารย์อาลัม
ผมคงมองผิดประเด็นไปครับ
ถ้าเป็นอย่างที่ท่านอาจารย์ขยายความ ก็ โอเคครับ
คงจะคล้ายๆกับ พระเจ้าตากทุบม้อข้าวหม้อแกง ก่อนเข้าตีเมืองจันท์นะครับ
ประเด็นของทางเลือกหลากหลาย เรือแห่งทางเลือกหลายลำ
น่าจะตรงกับสำนวนไทยที่ว่า "รักพี่เสียดายน้อง"
นั่นคือ ตัดสินใจอย่างรวนเร กลับไปกลับมา ไม่มีจุดยืนที่แน่นอน ใครว่าอย่างไร ก็คล้อยตามเขาไปหมด ซึ่งคนประเภทนี้ก็พบเห็นมากครับ
ทำงานด้วยแล้ว "เหนื่อย"
ขอบคุณครับ