วันที่ได้สัมผัสป่าภูพานครั้งแรก สิ่งที่ฉันสนใจคือ เรื่องของธรรมชาติที่อยู่รอบกาย
ในวันนั้นจึงมีภาพหลายภาพที่เก็บมาฝากด้วยมุมมองที่ไม่ใช่เพียงการแวะเที่ยว
หากแต่เก็บเกี่ยวความเป็นไปของเมืองไทยไว้ในความทรงจำด้วย
มีคนบอกว่า ใครก็ตามที่ชอบจดชอบจำ เป็นคนไม่น่าคบ
ยิ่งถ้าแก่แล้ว เด็กๆยิ่งหลีกห่าง
ด้วยเบื่อกับความจำที่ถูกนำมาก่นพูดให้รำคาญซ้ำซาก
จึงขอเอามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้สำหรับคนที่รู้ตัวว่าช่างจดช่างจำที่อยากได้ลูกศิษย์ดีๆว่า
อย่าฝึกการทำให้เด็กๆรำคาญ
แต่ให้ฝึกการทำให้เด็กๆสนุก อยากรู้อยากเห็นซึ่งจะทำให้กระหายที่จะเรียนรู้
ที่สำคัญที่สุด คือ อย่าก่นพูดเพื่อจับผิด
แม้แต่จับถูก ก็ให้แขวนไว้
แล้วรอให้ธรรมชาติในตัวคนช่วยจัดสรรทุกเรื่องให้คนได้ดีเอง
มีเรื่องกวนๆมาล่อหลอกให้ทายว่าในภาพนี้มีตัวอะไรอยู่ หมอเจ๊เก็บมาบอกว่า มันก็อยู่บนที่สูงได้ด้วยนา
สวัสดีค่ะอาจารย์
- แวะมาทักทายรอบที่ 2 นั่งเพ็งตั้งนานก็ตอบไม่ได้ค่ะ
ถ้าจะให้มโนภาพ คิดว่า เป็นรูปผิวน้ำ ที่กำลังกระพรื้มอยู่รึเปล่าคะ เห็นมีคลื่นเล็ก ๆ
- แบบว่า ผิด หรือเปล่าคะ
สวัสดีค่ะ
ครูเอเห็นเป็นเงาผิวน้ำสะท้อนภาพนก ในภาพแรก
ส่วนภาพที่ 2 นกหายไป มองภาพไม่ค่อยออกค่ะ แต่ดูจางหาย เศร้าจัง