เมื่อวันก่อนได้ยินข่าวแว่วๆเข้าหู.....ว่ามีการแสดงภาพปักครอสติช  ของหนังสือขวัญเรือน...ได้ยินแล้วนึกถึงความสุขในอดีต ....

ตอนเด็กๆแม่ซื้อผ้ามาปักเป็นผ้าจากนอก...ก็ปักลายแบบโบราณๆ.....แบบเด็กๆ....

 

...แล้วก็ติดใจ  ปักไว้มาก....แต่ไม่ค่อยเสร็จ ด้วยเป็นคนมีนิสัยไม่ดี   ไม่อดทนทำอะไรได้นานๆ...เบื่อง่าย   เลยได้ภาพติดข้างฝาไม่กี่ภาพ ที่เหลือก็พับๆเก็บไว้เป็นตับ

 

 

การปักครอสติชเป็นงานฝีมือ  ไม่ใช่แค่ไขว้ไป  ไขว้มาเท่านั้น  มีเทคนิคเล็กน้อยอีกด้วย  เช่น  เวลาเลือกซื้อผ้าก็ต้องสังเกตว่าตาข่ายสี่เหลี่ยมเป็นจัตุรัสจริงๆ  ไม่ใช่สี่เหลี่ยมผืนผ้า  ไม่งั้นภาพออกมาจะโย้บ้าง  แบนบ้าง   สมัยก่อนผ้าไทยทำตาได้ไม่สวย  โบ๋ๆ  ปักแล้วห่างมาก  ไม่งาม วิธีดึงด้ายก็ต้องไม่ให้ตึงเกินไป  หรือโด่งจนน่าเกลียด 

...แต่เดี๋ยวนี้สบายมาก....เขาจัดไว้เป็นชุด  เลือกตามพอใจ  สมัยก่อนเลือกสีด้ายก็ไม่ตรงแบบ  ออกเพี้ยนๆ  ซื้อทีต้องเป็นไจ  บางสีใช้นิดเดียว  เสียดาย

ฉันเคยเห็นคนที่รับจ้างปักเค้าปักไปปักมา  ซ้ายทับขวาบ้าง...ขวาทับซ้ายบ้าง....สุดท้ายก็เสร็จ  พอใส่กรอบก็ออกมาสวยเหมือนกัน  ไม่เห็นต้องทำให้วุ่นวายอย่างฉันเลย  สนนราคาขาย เป็นร้อย  เป็นพันเชียวแหละ

 

บรรดาคุณผู้ชายก็ปักได้นะคะ...ฉันเห็นแม่ทำทิ้งไว้  แล้วน้องชายก็ขอหัดทำบ้าง....ดูดีออก 

...ความสุขที่เกิดคือความภาคภูมิใจในผลงาน  สงบในใจ...ดูว่านิ่ง  เย็นขึ้น....ว่าแล้วอยากปักอีก   แต่สายตาไม่สู้ซะแล้ว..