การมีกรอบปฏิบัติ ในกิจวัตรประจำของการอยู่วัดก็ให้เราตั้งตน อยู่ในกรอบของการเรียนรู้สติ

 

    รูปนี้ ร่างไว้ในสมุดบันทึก นานแล้ว  นำมาวาดลงเฟรม ใหญ่

    ที่นี่ เป็นวัดสาขาของ หลวงพ่อคำเขียน   เป็นที่ สอน อบรมปฏิบัติธรรม

 

    วัดป่าสุคะโต  มีหลวงพี่ไพศาล วิสาโล ดูแลช่วย อยู่ ที่นี่ และที่ ภูหลง

 

    ตัวเอง เคยมาที่นี่  ก่อนป่วยนานแล้ว ตอนนั้นมากับรุ่นพี่

เรียกว่า ตามมาเที่ยวเฉยๆ ยังไม่ได้เรียนรู้อะไรมาก

 

    แต่การมารู้ มาเห็น ก็ทำให้เรารู้สึกคุ้นเคย และสบายใจ และอยากมาอีก

    

                

        อยู่ที่นี่ เป็นช่วงๆ บางช่วงก็ลืมว่าตัวเองป่วย ก็เพลินๆดี

        การมีกรอบปฏิบัติ ในกิจวัตรประจำของการอยู่วัด

ก็ให้เราตั้งตน อยู่ในกรอบของการเรียนรู้สติ และคำสอนที่คอยเตือนเราทุกวัน ฉุกคิดทุกวัน

        ที่นี่ เป็นการเรียนรู้เรื่อง การเดิน  การเคลือนไหว อย่างมีสติ

        อย่าง การเดิน จงกรม  หลวงพี่ที่ดูแลการอบรม  บอกว่า  

 

    " เดิน ให้ รู้สึก รู้สึก ว่า เดิน 

       ไม่ใช่ คิด คิดเอาว่า เดิน "

 

    ตอนแรกๆ ช่างยากเย็นแสนเข็ญ แล้วก็จะหมดความขยัน เอาซะดื้อๆ

 

   คิดว่า ความรู้สึก คือ อะไร 

   ความรู้สึก ก็คือ ปัจจุบัน

   อยู่กับ ปัจจุบัน

   อยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

   กลับมาเดินใหม่ อีกรอบ  ด้วยการถอดรองเท้า ทำใจสบายๆ อยู่กับการสัมผัส

 

   เมื่อเท้าซ้ายเหยีบบ ดิน เย็น  นั่นคือปัจจุบัน

   เท้าขวาเหยีบบ ดิน เย็น นั่น คือ รู้สึก

   และ โลกในขณะนี้ ที่ความรู้สึก ที่มีอยู่เรื่องเดียว

   ในสมองของเรา ที่เป็นขณะเดียว