ในทุกย่างก้าวของชีวิต ณ ปัจจุบัน เราสามารถเห็นและสังเกตได้ว่า “ความรู้” นั้น กำลังระเบิด (Knowledge Explosion) และระเบิดออกมาอย่างไม่มีขีดจำกัด...
ความรู้ต่างแขนงในหลากหลายศาสตร์ ได้ระเบิดออกมาสู่สังคมอย่างกว้างขวาง
ทั้งในส่วนของความรู้อันบริสุทธิ์ คือ ความรู้ที่เป็นแบบ “พี่มีแต่ให้”
และในส่วนของความรู้กึ่งบริสุทธิ์ คือ ความรู้สู่การค้า
รวมทั้งความรู้ที่นำพาชีวิตสู่ความหายนะ
ไม่ว่าจะเป็นความรู้แบบใด ความรู้นั้นก็คือความรู้ ความสำคัญมันขึ้นอยู่กับว่าคนที่รู้นั้นจะจัดการกับความรู้นั้นอย่างไร
จัดการเพื่อให้รู้ จัดการเพื่อรู้ จัดการเพื่อทำ จัดการเพื่อนำไปต่อยอด จัดการเพื่อให้ จัดการเพื่อเอา ก็สุดแล้วแต่พื้นฐานแห่งจริยธรรมที่มีอยู่ในจิตใต้สำนึกของแต่ละคน
ทศวรรษของคนอยากบอก...
ความรู้ที่ระเบิดออกมานั้นอาจจะพูดได้ว่า ส่วนใหญ่เกิดขึ้นจาก “ความอยาก” อยากที่จะบอก
บอกว่าตนเคยทำ บอกว่าตนเคยสัมผัส บอกว่าตนเคยรู้ บอกว่าตนเคยดู รู้แล้ว ทำแล้ว แก้ไขแล้ว พัฒนาแล้ว “เป็นอย่างไร?”
โอกาสอันดีสำหรับคนอยากบอกนี้ ถ้าเราสามารถไขว่คว้า ดึง ดูด เอาความรู้ที่ระเบิดออกมาอย่างกระจัดกระจายนั้น นำมาเรียบเรียง สังเคราะห์ ประยุกต์ใช้ จะเกิดประโยชน์กับเราได้อย่างอเนกอนันต์
ทศวรรษของต้นทุนความรู้ที่ต่ำ...
เมื่อพิจารณาต้นทุน (Cost) ของความรู้ในแต่ละจุด แต่ละส่วน แต่ละยูนิต ที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่ผู้ให้ ผู้อยากบอก จนถึงผู้รับ ผู้อยากรับ หรือแม้ผู้ที่ไม่อยากจะรับ นับได้ว่าต้นทุนความรู้ในทศวรรษนี้ต่ำมาก
ผลดีเกิดขึ้นสืบเนื่องจากการแข่งขันของ “สื่อสารมวลชน” ที่เร่งกันพัฒนา สรรหา นำความรู้ ประยุกต์ใช้ความรู้ และ “จัดการความรู้” มาสู่มนุษยชาติ
นับตั้งแต่ สื่อโทรทัศน์ วิทยุ หนังสือพิมพ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “อินเตอร์เนท (Internet)” ความสู่ในแต่ละจุดที่สื่อสารออกมานับได้ว่าต่ำมากถ้าประเมินค่าด้วยเงิน
ทศวรรษแห่งรัฐสวัสดิการ…
ถ้าพิจารณาให้ดี “รัฐ” ได้จัดสวัสดิการอย่างหนึ่งที่เอื้ออำนวยแก่การจัดการความรู้ไว้ให้เราไว้อย่างดียิ่ง
นับตั้งแต่ ทีวีเสรี องค์การสื่อสารมวลชน และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง Internet ของคนที่ชื่อได้ว่าเป็นบุคลากรภาครัฐ ที่พร้อมพรั่งไปด้วยฮาร์ดแวร์ (Hardware) ซอฟแวร์ (Software) และ พีเพิลแวร์ (People) ที่บริการทุกระดับประทับใจ
ในทุก ๆ หน่วยงานมีเครื่องคอมพิวเตอร์ ซึ่งมีระบบปฏิบัติการพื้นฐานเอื้ออำนวยต่อการใช้อินเตอร์เนท
ในเกือบทุกหน่วยงานมีระบบเครือข่าย Internet พร้อมทั้งระบบ LAN เชื่อมโยงไว้อย่างดี
ในเกือบทุกหน่วยงาน มีพนักงานคอมพิวเตอร์ทำหน้าที่เฉพาะทั้งให้บริการในส่วนของการให้คำปรึกษา พัฒนาเวปไซด์ ระบบฐานข้อมูลของพนักงาน ที่สามารถเรียกใช้ได้ในทุกนาที
สิ่งต่าง ๆ ทั้งหมดนี้ “ใช้เงินภาษี” ของรัฐจัดสวัสดิการมา
ทศวรรษที่ต้องปฏิบัติการจัดการความรู้...
เมื่อปัจจัยต่าง ๆ พร้อมสรรพบริบูรณ์ สิ่งสำคัญที่สุดก็อยู่ที่ “คน” ว่าจะทำหรือไม่ทำ
ความรู้ที่ระเบิดออกมาถึงหน้าโต๊ะทำงาน ถึงห้องนอน หรือแม้ในกระทั่งห้องน้ำ ในทุก ๆ ย่างก้าวเป็นก้าวที่ท้าทายให้จัดการความรู้ในตนเอง
การเดินทางอบรม สัมมนา ประชุม ทัศนา ต่าง ๆ และนานาแทบจะไม่จำเป็นเลยถ้าทุกคน “จัดการความรู้” เป็น
เพราะรู้แล้วว่าสิ่งไหนดี การเป็นคนดีต้องเลือกทำในสิ่งที่ดีทั้งกับตนเองและสังคม
งบประมาณการเดินฝึกอบรมที่ใช้ชื่อว่างบประมาณในการพัฒนาบุคลากรแทบจะไม่มีความจำเป็นถ้าจิตและใจของทุกคนเข้าถึงแก่นแห่งการจัดการความรู้...
