มาวันนี้ชีวิตกลับหักเห....ได้มีโอกาสทำงานสืบทอดเจตนารมณ์ที่ท่านเหล่านั้นทำมาก่อนและได้ทำงานร่วมกับ คนที่ผมรักเคารพศรัทธามาตลอด ความรู้สึกคงเหมือนเด็กวัยรุ่นที่ได้เข้าใกล้ดาราที่ตัวเองชื่นชอบกระมั้ง
หลายท่านอาจตั้งคำถาม ทำไมเพิ่งมาอยากทำงานสอนเด็ก ในตอนนี้ ก่อนหน้านายหายไปไหนทำอะไร ผมอยากบอกว่าผมก็เหมือนคนอื่นๆ ที่พยามยามหนีจากสิ่งที่เป็นต้นธารชีวิต ไปหาสิ่งใหม่ๆ ที่ตื่นเต้นระทึกใจกว่า ผมเคยบอกคนรอบข้างว่า "ที่กลับบ้านเพราะหมดหนทางทำมาหากินในกรุงเทพ" นั้นเป็นเพียงข้ออ้างให้พ้นๆไปเท่านั้นเอง แต่ลึกๆในใจผมมีคำตอบให้กับตัวเองอยู่แล้ว..
สถานที่ ผู้คน สภาพแวดล้อม บรรยากาศ ที่ก่อนหน้านี้ผมเคยมองข้ามมาวันนี้มันมีความหมายมีสีสันขึ้นมาทันที และจะยังคงสภาพนี้ไปตลอดนานแสนนาน
เมื่อมีชีวิต ย่อมมีความหวัง หวังในสิ่งที่ตัวเองศรัทธา ผมเชื่ออย่างนั้น...............
ขอเป็นกำลังใจให้คะ สู้ต่อไป ... และวันนั้นจะเป็นวันของเรา ... เนอะ!
ขอบคุณครับอาจารย์......
อุดมการณ์และศรัทธาไม่ว่าตัวไหนจะอยู่ข้างหน้ากระผมคิดว่าไม่น่าจะต่างกันมาก และใครจะเป็นผู้นำเอาออกมาแสดงให้เห็นและปฎิบัติให้ดู...ก็เท่านั้นเอง..
....อย่าแคร์เสียงประชาที่ด่าทอ(บางคน)..ขออย่าท้อต่ออุดมการณ์และศรัทธาเอย..