กลอนสดที่ครูภาษาอังกฤษอย่างครูปูแต่งขึ้น เพื่อขอบคุณท่านวิทยากร เมื่อเวลา 4 โมงเย็นฝ่า ๆ ของวันพฤหัสที่ผ่านมา (อาจารย์คร๊าบ! หมดเวลาแล้วคร๊าบ...) เห็นเขาว่า ฮาดีเน๊อะ!

 

 

 

 

           เก็บตกอีกแล้วจ้า... จากมิตรรักและแควนเพลง (ช๊อบ! ชอบหล่ะคำนี้) เนื่องด้วยมีเพื่อน ๆ หลายคน ทั้งแซวและถามถึงกลอนสด  ที่ครูภาษาอังกฤษอย่างครูปู แต่งขึ้นด้วยถึงคิวเป็นเวร ในการขอบคุณท่านวิทยากร  ผศ.ดร.คำเพชร ภูริปัญญา  เมื่อเวลา 4 โมงเย็นฝ่า ๆ (อาจารย์คร๊าบ! หมดเวลาแล้วคร๊าบ...)  ของวันพฤหัสที่ผ่านมา เห็นเขาว่ากันว่า  ฮาดีเน๊อะ! 

           หากครูภาษาไทย หรือท่านผู้รู้ จะช่วยเกา  เอ๊ย!  เกลาให้ ก็ยินดีนะคะ เพราะตั้งใจจะเอาแต่สาระบวกความฮานิด ๆ จนแทบจะลืมสัมผัสไปเลยหล่ะค่ะ  เผอิญขณะที่แต่งเป็นช่วงที่สมองต้อง  process  หา  how to  ที่จะสร้างความประทับใจ ให้กับท่านอาจารย์และเพื่อน ๆ  ในขณะเดียวกันก็ต้อง  zip  เนื้อหาทั้งหมดที่ท่านอาจารย์ถ่ายทอดไปแล้ว   รวมทั้งน่าจะอ้างถึง  method  ที่ท่านอาจารย์ใช้ เพื่อให้เพื่อน ๆ มองเห็นภาพย้อนหลังตลอด 3 ชั่วโมงที่ผ่านมาได้  

           แถมถ้าจะให้ดี  หากสามารถผ่อนคลาย ด้วยการสร้งรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากของเพื่อน ๆ ได้บ้าง  ก็น่าจะเป็นการดีแน่แท้ (หลังจากที่เหลือบตามองนาฬิกาข้างฝาผนังกันจนคอเคล็ดไปหลายราย  ..อิ.อิ..)  ผลที่ได้ จึงเป็น..เช่นนี้..แล

 

                                          บ่ายวันนี้           แสนดีใจ              เลยไม่อู้

                                    ธรรมดา                 หรือจะอยู่             สู้ไม่ไหว (โดด)

                                 สำเนียงเท่                เก๋ไม่หยอก           อย่าบอกใคร

                              มิอยากให้                    ศิษย์ตกยุค           ซุกจนมุม

                                          เปิดหน้าต่าง      ทางกว้าง           กางโลกทัศน์

                                    ด้วยความจัด             เจนจบ              ครบทุกสิ่ง

                                 เป็นต้นแบบ             ความรอบด้าน        ผ่านโลกจริง

                              ถ่ายทอดสิ่ง                      สูงค่า              ประสา    "ครู"

                                                               

                                                                    .  .  .     .  .  .