พิบูลศักดิ์ ละครพล

      

       ทุ่งหญ้าสีน้ำเงิน เป็น นวนิยาย ขนาดสั้น 15  ตอน  เล่มหนึ่งของ พิบูลศักดิ์   ละครพล  เป็นเรื่องราวของเด็กที่มีชีวิตอิสระ กว่าเหยี่ยวรุ้งบนท้องฟ้า วรรณกรรมเล่มนี้ ได้รับรางวัลชมเชย ประเภท บันเทิงคดี สำหรับเวนชนก่อนวัยรุ่น จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ปี 2521  ผมได้รับหนังสือเล่มนี้จาก เธอผู้แสนดี อีกนั่น แหละ ผมบอกเล่า เก้าสิบให้เธอรู้ว่า ผมชอบ อ่านวรรณกรรมเยาวชน นวนิยาย เรื่องสั้น เธอจึงซื้อหนังสือเล่มนี้ส่งมาให้ผมอ่าน ขอบคุณเหมือนเดิม อีกครั้ง มา ณ โอกาสนี้ด้วย

 

  เนื้อเรื่องย่อ  ทุ่งหญ้าสีน้ำเงิน

กล่าวถึง มาวิ เด็กกำพร้า แม่ อยู่กับพ่อ 2 คน พ่อเป็นนายพราน เติบโตในหมู่บ้านกลางป่าเขาลำเนาไพร ทางภาคเหนือ  มาวิจึงเป็นพรานมาตั้งแต่เด็ก  มีปืนแก็ป เป็นอาวุธ ในการล่าสัตว์  มาวิมีเพื่อนที่เป็นโกยาวกะเหรียง ชื่อ ตูรู พะกอแฮ พะซาดิ  เด็ก ๆ เหล่านั้นรักความอิสระ เหมือนมาวิ  จนกระทั่งได้เข้าเรียนหนังสือ ร่วมกับเด็ก จึงถูก ดูถูกดูแคลนจากเด็กที่เป็นคนเมือง ที่มองว่า เด็กยาง ขี้แล้วไม่ล้างก้น เป็นเด็กต่างเผ่าพันธุ์ ในสายต่างของเด็กชาวเมืองเหล่านั้น  มาวิเป็นโกที่ชอบร้องเพลง โดยเฉพาะเพลงที่ หน่อ เชอพอ เด็กสาวชาวกะเหรี่ยงสอนให้เขาร้องเพลงนั้น  และยังชอบวาดภาพ  มาวิเป็นโกเรียนเก่ง  เป็นที่รัก ของครู ....................

   ทุ่งหญ้าสีน้ำเงิน เป็น นวนิยายอีกเล่มหนึ่ง ที่ผมชอบมาก โดยเฉพาะตอนที่ ครูให้นักเรียนเขียนเรียงความในหัวข้อ โตขึ้นอยากเป็นอะไร?  เด็กส่วนใหญ่จะตอบว่า อยากเป็นครู อยากเป็นหมอ เป็นตำรวจ เป็นทหาร หรือแม้แต่เด็กผู้หญิง ตอบว่า อยากเป็นเมีย นายอำเภอ  และอีกหลายๆ อย่าง ที่เด็กยากเป็น แต่ต่างจากตูรู  เด็กกะเหรี่ยง ที่ เขียนเรียงความบอกว่า อยากกลับไปช่วยพ่อทำไร่ และมาวิที่เขียนเรียงความบอกว่า อยากเป็นนายพราน เด็กทั้งสองคนเขียนเรียงความ บ่งบอกถึงความรักชีวิตที่เป็นอิสระ  แม้แต่ตอนสุดท้าย ๆ มาวิเก่ง เรียนไม่ซ้ำชั้น ได้โอกาสเรียนสูงๆ ในโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ในตัวจังหวัด  ผมลุ้นให้เด็กชายมาวิ ได้เรียนสูงๆ ได้เป็นเจ้าคนนายคน สมดังที่พ่อตั้งใจเอาไว้  กลับพลิกล็อค มาวิเรียนไม่จบ หนีออกจากโรงเรียน ทำตามความฝันของพ่อไม่ได้ แต่ ในที่สุด พ่อมาวิก็เข้าใจมาวิ   “ก็ไม่เสียหลายหรอกที่เจ้าได้ร่ำเรียนมา แม้จะเรียนไม่จบก็ตามที....พ่อไม่ว่าเจ้าหรอก เจ้าเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เจ้าต้องรู้จักการตัดสินใจ”    เป็นคำพูดที่พ่อได้พูดกับมาวิในวันหนึ่ง   เมื่ออ่านจบแล้วผมจำกัดใจความเท่านี้ แล้วท่านที่ได้อ่านแล้วจำกัดความได้อย่างไรบ้างครับ?

 

“เราเป็นชาวกะเหรี่ยง

ฉันเป็นคนรักของเธอ

ทุกสิ่งมีความหวานเมื่อเรามีความรักต่อกัน

เราจะปลูกกระท่อมเล็กๆบนเขา   มุงหลังคาด้วยใบตองตึง

มีความเป็นอยู่ง่ายๆ

ฉันจะปลูกผัก เธอจะรดน้ำ  เราจะช่วยกัน

เมื่อฤดูหนาวมาถึงพร้อมกับตะวันสีหมากสุก

เราเดินไปไร่พร้อมกับลูกน้อยบนหลัง

...........................................................

เพลงที่มาวิชอบร้อง เด็กสาวชาวกะเหรี่ยงสอนให้เขาร้อง