เมื่อสัปดาห์ก่อน ไปประชุมต่างจังหวัด ได้พบเจอกับเพื่อนเก่าคนหนึ่ง เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย  สนิทกันมากๆๆ  แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด  เราไม่ได้เจาะเจอกันเลย (แม้จะอยู่ในภาคใต้ด้วยกัน) นานกว่าสิบปีแล้ว

เราพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน  บรรยากาศอบอวนด้วยความทรงจำดีๆ  บางเรื่อง อบอุ่น  บางเรื่องตลก ขำๆ  แต่บางเรื่องก็..ขำไปออก 

ที่จริง ตนเองไม่ค่อยไม่พูดหลอกค่ะ  เป็นฝ่ายฟัง และ คอยต่อท้ายคำถามของเธอคนนั้น..

“จำได้ไหม  ฉันเคยให้ของขวัญวันเกิดเธอในปีหนึ่ง  เป็นอะไร  จำได้ไหม??”

ตนเอง… ส่ายหน้า  คิ้วขมวดเล็กๆ ?

“ก็ล็อตเตอรี่ 1 ใบไงล่ะ” 

ตนเอง.. เหรอ  อื้อๆ  เริ่มจำได้แล้วล่ะ

การสนทนา เป็นแบบนี้ รอบแล้วรอบเล่า  จนรู้สึกเขินมากๆๆ   ว่าทำไมเราจำรายละเอียดอะไรไม่ได้เลย   

ในทางตรงกันข้าม  การพบกันครั้งนี้ ทำให้ประทับใจกับเธอผู้นี้เป็นอย่างมาก  เพิ่งรับรู้ว่า  ความรู้สึกที่เพื่อนมีให้ในช่วงเวลาที่ผ่านมานั้น ไม่น้อยเลย   ทุกสิ่ง ทุกอย่าง  เธอยังจดจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ด้วยความรู้สึกดีๆ

อยากบอกเพื่อนว่า  ถึงแม้จะขี้หลง ขี้ลืมในรายละเอียด  แต่ ความรู้สึกดีๆ ที่มีกับเธอนั้น ยังมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยมจ๊ะ