ทายท้า...ท้าทาย..? คุณชอบหรือไม่...
ช่วงค่ำคืนที่ผ่านมา ผมได้ชมรายการทางทีวีรายการหนึ่งแต่ไม่ได้ใส่ใจจะจดจำว่าเป็นรายการชื่ออะไร
ในรายการนั้นเป็นภาพชายหนุ่มสองคนแบกเป้ไว้ข้างหลังแล้วเดินลัดเลาะไต่หน้าผาที่สูงชันขึ้นไปถึงยอดเขาเลย กว่าพวกเขาจะปีนขึ้นสู่ยอดเขาได้ใช้เวลาหลายเดือน

เมื่อถึงจุดยืนแล้วเขาก็วางแผน...แล้วชายหนุ่มสองคนนั้น เตรียมตัวครบชุดมีกล้องติดตัวพอยืนทำสมาธินิดหน่อยแล้วก็กดนากาตรงข้อมือแล้วกระโดดลงมาจากหน้าผาที่สูงชัน
ไม่กี่นาทีก็จะถึงพื้นล่างโดยมีเสียงนับตอนเริ่มกระโดดลงมาว่า หนึ่งพันหนึ่ง หนึ่งพันสอง หนึ่งพันสาม ...
ผมดูไปสักพักหนึ่งเกิดมุมคิดว่า...เขาเหล่านี้ทำไปเพื่ออะไร...คือถ้าพลาดก็หมายถึงตาย...เขาเอาชีวิตเป็นเดิมพันกับสิ่งนี้ทำไม...ความตายกับความเป็นเห็นกันแค่เส้นยาแดง...
หรือก็เพราะชีวิตนี้เป็นของเขา เรื่องของเขา เขารับผิดชอบต่อการกระทำที่เกิดขึ้นกับตัวตนของเขา เขาชอบที่จะเอาชนะตนเอง แข่งขันกับตนเอง เมื่อผ่านไปได้เขามีความสุข ที่เป็นความจดจำไปตลอดชีวิต
แหมโดนใจจัง...เพราะผมชอบความท้าทายแบบนี้ครับ เพราะดูแล้วได้แง่มุมคิดดีคือชอบที่จะเอาชนะจิตใจตนเอง ไม่ชอบเลยที่จะไปเอาชนะคนอื่น ฮา ๆ เอิก ๆ
ชีวิตจำเจ ทำอะไรซ้ำๆ ทุกวัน มันก็น่าเบื่อน่ะครับ ถ้าหาอะไรทำแปลกใหม่อยู่ทุกวัน จะทำให้ร่างกายรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา
หาความท้าทายใส่ตัว ร่างกายจะหลั่งสารอะดีนาลินออกมาทำให้ร่างกายกระชับกระเชง ว่างๆ คุณ umi ลองหาอะไรตื่นเต้นทำดูน่ะครับ อย่างเช่น เอาก้อนหินขว้างใส่หัวตำรวจแล้วหนีให้ทัน ผมถือว่าเป็นการเดิมพันชีวิตด้วยนะครับ อิอิ
สวัสดีเจ้าค่ะ คุณครูยูมิ
โห ตาคนนั้น ใจถึงจริงๆ...ถ้าหล่นลงไปแล้วจะเหลือซากให้เห็นไหมนั่น...ถ้าเป็นหนู ยืนขาสั่นแน่ๆเจ้าค่ะ ขอท้าทายอย่างอื่นดีกว่า...แบบว่า...ยิ้มแข่งกัน ใครยิ้มได้ทั้งวัน คนนั้นชนะ ประมาณนี้ (ท่าทางจะบ้า 555++) เอิกๆๆๆ แต่เห็นรูปแล้วชอบเจ้าค่ะ เพราะธรรมชาติสวย อยากไปยืนที่สูงๆมองเห็นทิวทัศน์อันงดงามทุกมุมโลก...แต่ไม่ใช่อย่างในรูป 555++
เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ ----> น้องจิ ^_^ (มาช้ากว่า พี่ aonjung ทุกทีเสียแชมป์หมด) คิคิ
สวัสดีครับ คุณ
aonjung
แต่การทำอะไรซ้ำ ๆ บางทีก็เกิดความเข้าใจได้เหมือนกันนะครับ..เช่นเรียนซ้ำชั้นก็ก่อให้เกิดความเข้าใจยิ่งขึ้น ฮา ๆ เอิก ๆ
ใช่ ทำให้ชีวิตดูซู่ซ่า...ดีนะ แต่ไม่ควรสร้างความเดือดร้อนให้ใครเขานะครับ
ฮา ๆ เอิก ๆ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ น้องฟูจิ
อ่านแล้ว ขำ ๆ นึกถึงเพื่อนร่วมงานช่วงที่ผม อยู่ มอ.ตานี
วันหนึ่งพวกเราไปเขื่อนบางลาง ที่ยะลา ริมขอบเขามีม้านั่งอยู่สูงมองลงไปเห็นน้ำลิบ ๆ ผมมองมาที่เพื่อนคนนี้...
เขานั่งหน้าเหลืองสายตาละห้อย จะเป็นลม มือขาสั่น...มารูทีหลังว่า เขากลัวความสูงครับ
อีกคนผมพาเดินช่องทางข้ามไปอีกตึกหนึ่งความสูงประมาญ 10 ชั้นได้ที่ รพ.มอ.หาดใหญ่ ปรากฏว่าคนนี้ ทำท่าเดินเหมือนเดินไต่ไม้ไผ่ลำเดียวอย่างนั้นแหละ..
ผมเลยหลบมาขำคนเดียว กลัวเขาจะอายผมครับ..ฮา ๆ เอิก ๆ
ขอบคุณครับ