ไม่แปลกใจเลยที่ครูกั๊ตต้องตามหาหัวใจ...ตามไปกอดเธอ...ซ้ำแล้วซ้ำอีก.

ถึงแม้ว่าจะเข้ามาคลุกคลีอยู่ในสังคม G2K ไม่นานนัก...แต่ความอบอุ่นที่ได้รับจากอ้อมกอดของบล็อกเกอร์หลายๆ ท่าน ทำให้ช่วงที่มีความทุกข์เรากลับลืมมันไปได้ ...ในบันทึก "แลกเปลี่ยนเรียนรู้" มีกำลังใจมากมาย >>> ...เหมือนคนไข้ได้ยาวิเศษจากคุณหมอใจดี.....

และช่วงเวลาที่พูดถึงนั้น...ครูกั๊ตได้รับกอดออนไลน์ทุกวันจาก >>>> เจ้าของบันทึก "ความทรงจำ"

P

  อ.หมู : เชียงใหม่ .. สุพรรณบุรี .. ถึง เมืองสองแคว พิษณุโลก

และตามด้วยการส่งเสียงทักทายทางโทรศัพท์สอบถามทุกข์สุข/ปลอบโยน  จากน้องสาว > น้องชาย > พี่สาว > พี่ชาย > ลุงป้าน้าอา...มากันครบค่ะ


 

ผู้อยู่เบื้องหลัง ----> มีบทบาทเป็นสะพานเชื่อมใจ >>>> เจ้าของบันทึก "เที่ยวคนเดียวไม่เปลี่ยวใจ"

P  naree suwan

จากบันทึกนี้ >>> Mr. Postman: ความรักที่มาทางไปรษณีย์ <<<


.....จึงไม่แปลกใจเลยที่ครูกั๊ตต้องตามหาหัวใจ...ตามไปกอดเธอ...ซ้ำแล้วซ้ำอีก.....

(ดอกไม้บานอวดโฉม...สวย...หน้าบ้านเธอค่ะ)

....เพราะข้างหลังแว่นตาดำที่เธอใส่...มีความจริงใจรออยู่.....

(เจอกันแล้ว...พากันเข้าวัด...ทุกครั้ง!!)



ก็เธอน่ารักอย่างนี้.....

Haray55

ลองคุย/ทักทายเธอที่บันทึกซิคะ...แล้วคุณจะรักเธอ...เหมือนที่ "เรา" รัก

เจอกันเมื่อไร เราก็กอด แม้ไม่เจอกัน ก็ใช้ใจกอด แม้ตัวไม่มา ไม่เป็นไร ฝาก...กอด

เอ้า...เฮ....กอดๆๆๆ

อิ.อิ.