การสังเกต ทำให้เกิดการเรียนรู้

 

ได้กลับมา "บ้านสวน" อีกครั้ง หลังจากที่หลงเมืองมานาน...ลิงเข้าดง ก็เป็นซะอย่างนั้น

ของกินอย่างแรกที่โหยหามานานคือ "มันต้ม" ที่หากินที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่า

 

มันเทศสดๆ เนื้อเนียนๆ ขุดมาซิงๆ...ลองคิดดูสิว่า...อืมมมมม!!!

 

หลังอิ่มเอมกับมันต้มก็มุ่งหน้าเข้าดง หวังหากับข้าวมื้อเย็น...ช็อปปิ้งในดงว่างั้น

หลังชะเง้อชะแง้ปลายไม้อยู่นาน   ก็เจอแล้ววววว.....นกบินหลาควน

 

คริ...คริ...คริ...  (^____^) ไม่ได้จะเอามาแกงนะ

 

นกบินหลาควน.....ไม่ได้เจอกันนาน เกือบ 10 ปีที่ไม่ได้มองมันนานๆ

 

จำได้ว่าตอนเรียนประถมชอบแอบมองนกบินหลาควนทางหน้าต่างห้องเรียนบ่อยๆ

คอยสังเกตพฤติกรรมแล้วนั่งจินตนาการว่านกมันคุยกัน ทะเลาะกัน หรือกิ๊กๆกันบ้าง

เป็นว่าตอนนั้นครูหน้าชั้นเรียนพูดสอนอะไรไม่เข้าหูหรอก

ตั้งใจฟังคุณครูบินหลาควนที่สอนอยู่บนยอดไม้หลังห้องโน่น

 

ก็ถือว่า...ได้ดีเพราะครูบินหลาควน

 

พฤติกรรมของสัตว์อย่างครูบินหลาควนทำให้ข้าพเจ้าสงสัย และอยากรู้อยากเห็นในเรื่องต่างๆ เช่น นกสื่อสารกันเหมือนคนมั๊ย?

นกบินได้ยังไง? มีนกชนิดไหนบ้างที่ออกลูกเป็นตัว? นกกินอะไรเป็นอาหาร?  อื่นอีกมากมาย

ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นการกระตือรือร้นให้เกิดการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ สนใจสารคดีชีวิตสัตว์

ในที่สุดก็นำไปสู่การถาม และค้นคว้าหาหนังสืออ่าน เพื่อหาคำตอบ

จนตอนนี้ทุกสิ่งที่หล่อหลอมมาจากคุณครูบนปลายไม้ก็ทำให้ข้าพเจ้าประสบความสำเร็จในชีวิตอีกขั้น

การสังเกต และความสงสัย ทำให้เกิดการเรียนรู้

 

: นกบินหลาควน - นกบินหลา - นกกางเขนดง