เพียงแค่ได้ยินคำพร่ำรำพันความงามของพระเพื่อนพระแพง พระลอก็หัวใจวาบหวิว มีอาการดุจเดียวกันกับพระเพื่อนพระแพงที่คร่ำครวญหาพระลอนั่นเอง
           และพระลอก็ได้เห็นหน้าพระเพื่อนพระแพงงดงามตามคำร่ำลือจริงๆ (ตามภาพข้างล่างนี้)


       
         ภาพพระเพื่อนพระแพง โดย จิตรกร พรชิวินทร์ มลิพันธุ์

           ในที่สุดทั้งพระเพื่อนพระแพง และพระลอ ก็ได้พบกันรักกัน ท้าวพิชัยพิษณุกรพระบิดาของพระเพื่อนพระแพงก็เห็นด้วยที่จะให้สองเมืองปรองดองกัน แต่มีพระเจ้าย่า(ซึ่งไม่ใช่แม่แท้ๆของท้าวพิชัย)ได้วางแผนให้ทหารเข้าไปล้อมสังหารพระลอเสีย
           ในโศกนาฎกรรมครั้งนี้ นายแก้วนายขวัญ (พี่เลี้ยงพระลอ) และนางรื่น นางโรย ได้สละชีพเพื่อเจ้าเหนือหัว แต่ในที่สุด พระลอ พระเพื่อน พระแพงก็ยืนตายพิงกัน ร่างเต็มไปด้วยลูกศรอาบยาพิษและบาดแผลจากคมอาวุธ
           ท้าวพิชัยพิษณุมาทราบเรื่องภายหลัง จึงสั่งให้ประหารชีวิตผู้ก่อเหตุทั้งหมด
           บทสรุปของเรื่องนี้ก็คือ

              ใดใดในโลกล้วน           อนิจจัง
          คงแต่บาปบุญยัง           เที่ยงแท้
          คือเงาติดตัวตรัง           ตรึงแน่น อยู่นา
          ตามแต่บุญบาปแล้         ก่อเกื้อรักษา


                    เก็บความจากหนังสือเรื่อง
                       ยอดวรรณกรรมสมัยอยุธยา 
                             อุทัย ไชยานนท์
                    และ นางในวรรณคดี ของมาลัย

 

พระนางมัทรี  จากเรื่องมหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์มัทรี