วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปเร็วจริง...เย็นวันนี้ไปรับน้องต้นและน้องเต้หลังงานเลิกแล้ว...เป่าเค้กวันเกิดหรือเปล่าคะ...
เพื่อนบ้านที่ไปรับลูกแล้วเดินออกมาตามหลังส่งเสียงถามมา...เออ...เราลืมสนิทไปจริง...คือวันนี้ย้อนไปเมื่อ 3 ปีที่แล้วน้องเต้ได้เกิดมาลืมตาดูโลก...
วันนั้นผมกับน้องต้นพาแม่ต้นไปโรงพยาบาล มอ. หาดใหญ่ เพราะเจ็บท้องคลอด...แล้วผมจัดห้องเตรียมรับแม่กับน้องเต้ที่จะขึ้นมา...และแล้วก็มีเสียงโทรภายในว่า..อาจารย์...ลูกอาจารย์มาอยู่ห้องเด็กแรกเกิดแล้ว...ไม่ไปดูหรือ..
ขอบคุณเพื่อนพยาบาลของแม่เด็ก ๆ บอกมาให้ทราบ เท่านั้นแหละช่วง 2 ทุ่มเศษผมก็ลงไปดูและเราก็พบกันครั้งแรก...ต่อมาเมื่อลงไปดูเห็นเขานอนหลับตา...พยาบาลเข็นเตียงที่เขานอนอยู่มาใกล้ ๆ หน้าต่างที่เยี่ยม
ผมส่งเสียงเรียกดังพอสมควรว่า...น้องเต้...เท่านั้นแหละเขาหันมาลืมตามองจ้อง...ผมยิ้มให้...เหมือนน้องเต้รับรู้เพราะอยู่ในท้องก็เรียกชื่อเล่นนี้แล้ว...แล้วเขาหลับต่อ..
จนบัดนี้ คลุกคลีตีโมงอยู่ด้วยกัน อา...น้องเต้ครบ 3 ขวบแล้วหรือนี่..ไวจังนะวันเวลา...ฮา ๆ เอิก ๆ...
