แม่คะ

 

      หนูยังรู้สึกเซ็งส์ๆกับชีวิตอยู่เลยค่ะ แต่หนูคิดว่า คงมีคนเซ็งส์เหมือนหนูอยู่เหมือนกัน เพราะหนูไปเห็นในเว็บบอร์ดของที่ทำงานของหนูเขียนเอาไว้ หนูยังแอบเอาส่วนหนึ่งที่เขาเขียนมาเป็นหัวข้อเขียนจดหมายถึงแม่ เมื่อหลายวันก่อน

 

เคยเป็นแบบนี้กันไหม

ทำงานเยอะแยะแต่ไม่มีผลงาน

ทำงานมากมายแต่ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน

งานหลักไม่ได้ทำ งานรองก็ไม่เวิร์ค


ทำดีก็เท่านั้น ทำผิดเป็นโดน
คนไม่ทำรับชอบ แต่คนทำรับผิด




ปล.เมื่อได้เวลา ท้อ...แท้...และน้อยใจ

                 อารมณ์ประมาณเดียวกันเลย ยังมีคนมาต่อกลอนอีกแน่ะ ค่ะ

 

ก็แแบบนี้แหละ ก็คิดว่าชาติก่อนติดหนี้เค้าไว้ก็แล้วกัน ไว้ชาติหน้าเราคงได้เอาคืน 555

ไม่เคยมานั่งทำเอาแต่สั่ง น่าเบื่อคนพวกนี้


ชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้แหละทนๆไปเพื่อปากท้องของเราและชาวโลก

ปฏิวัติโค่นล้มสังคมแบบเก่า
ปฏิวัติเถิดเราประชาชาติไทย
มาร่วมกันดันกงล้อประวัติศาสตร์
เพื่อเอกราชจริงแท้และสดใส
ปฏิวัติถั่งโถมโหมแรงไฟ
เพื่อก้าวไกลสู่สังคมอุดมการณ์

     หนูคิดว่า การมีที่ให้พนักงานได้ระบายบ้างก็เป็นการดีกว่าให้เขาเก็บไว้ในใจนะคะ เพราะหากสะสมไว้มากๆนานๆ ซักวันอาจจะเป็นระเบิดนิวเคลียร์ ที่ทำให้หลายคนต้องเสียใจ แต่เสียดายที่เป็นเวบบอร์ดสาธารณะ เห็นมีคนเข้ามาเขียนน้อย เมื่อก่อนที่เรามีเฉพาะภายใน คนเขียนกันเยอะมากจนต้องมีการสั่งปิดเพราะควบคุมไม่ได้ ดูปิดกันกันจังเลยนะคะ

 

       วันนี้หนูไม่ง่วง เลยอยากหาเรื่องมาเล่าให้แม่ฟัง อีกอย่างหนูต้องดูแลเวบบอร์ดเข้าไปตอบหรือว่า เก็บเรื่องส่งให้ทางฝ่ายรับคำร้องเรียน เรื่องที่ดูแล้วไม่สบายใจก็เก็บมาเล่าให้แม่ฟัง เพื่อไม่ให้แม่เหงา แต่ไม่ได้อยากให้แม่ไม่สบายใจนะจ๊ะ

 

กู้ดไนท์นะแม่

ลูก

14 มีนาคม 2551 : 23.46 น.