ผมรู้สึกว่านอกเหนือจากเรื่องของการเมืองและศาสนาแล้ว เรื่องของสังคมก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่มีความละเอียดอ่อนมากทีเดียว เนื่องจาก "มนุษย์คือสัตว์สังคม" การเข้าสังคมจึงเป็นอีกเรื่องหนึ่งทีเกี่ยวข้องโดยตรงกับการดำเนินชีวิตพวกเราในแต่ละวัน ไม่ว่าจะเป็นสังคมเพื่อน สังคมทีทำงาน และสังคมอื่น ๆ อีกมากมาย...
การเรียนรู้ที่จะวางตัวของเราในตำแหน่งที่เหมาะสมในแต่ละสังคมจึงเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายนัก บางสังคมมีกฎเกณฑ์ กติกา มารยาทต่าง ๆ มากมาย จนบางครั้งตัวเราเองคิดว่า กฎ กติกา มารยาทเหล่านั้นสร้างขึ้นมาเพื่อให้พวกเราอยู่ร่วมกันได้ง่ายขึ้นหรือทำให้พวกเราใช้ชีวิตในแต่ละวันยากขึ้นกันแน่ แต่พวกเราก็เรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตตามกฎ กติกา มารยาทเหล่านั้น จนบางครั้งก็ลืมนึกถึงเรื่องของจิตใจ...
จะเป็นเพราะ "เราเป็นส่วนหนึ่งของสังคม" หรือเพราะ "สังคมเป็นส่วนหนึ่งของเรา" จนบางครั้งทำให้เราต้องให้ความสำคัญกับสังคมมากเกินไป จนลืมไปว่า สังคมเป็นแค่ "ส่วนหนึ่ง" ไม่ใช่ "ทั้งหมด" ของชีวิตเรา ชีวิตเรายังมีอะไรอีกมากมาย ให้ได้คิด ให้ได้ทำ ให้ได้เรียนรู้ ในบางครั้งแค่เรียนรู้ที่จะเอาชีวิตของตัวเองให้รอดในแต่ละช่วงของชีวิตก็ยากแล้ว...
ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่สำคัญมากกว่าเรื่องของ "สังคม" ก็คือเรื่องของ "จิตใจ" เรียนรู้ที่จะเข้าใจ "จิตใจ" ของตนเองและผู้อื่น เรียนรู้ที่จะมองข้ามผ่านเปลือกนอกทางสังคมไปบ้าง มองให้ลึกถึงจิตใจที่แท้จริง อาจจะทำให้เราได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ ถึงคุณค่าของการมีชีวิตและคุณค่าของการได้เกิดมาเป็นมนุษย์คนหนึ่งก็ได้ครับ...
"มนุษย์คือสัตว์สังคม" การเข้าสังคมจึงเป็นอีกเรื่องหนึ่งทีเกี่ยวข้องโดยตรงกับการดำเนินชีวิตของเราในแต่ละวัน ไม่ว่าจะเป็นสังคมเพื่อน สังคมทีทำงาน และสังคมอื่น ๆ อีกมาก
แต่ทุกอย่าง ต้องมีความพอดีค่ะ อย่าหลงสังคมเป็นใช้ได้ค่ะ
สวัสดีครับ
ข้อจำกัดของการเข้าสังคม คือ อาจทำให้สูญเสียอิสระและความเป็นตัวของตัวเองลงไปบ้าง บางครั้งก็ต้องใส่หน้ากาก ปั้นหน้ากันไป
แต่การเข้าสังคมก็เป็นความจำเป็นครับ เพราะตามธรรมชาติของมนุษย์รวมทั้งสัตว์ด้วย ต้องรวมตัวกันเป็นสังคม
ปัญหาก็คือว่าบางครั้ง เรามักจะหาความพอดี หรือกฏเกณฑ์ที่ลงตัวไม่ได้นะครับ ระหว่างความเป็นตัวของตัวเอง กับ ความเป็นส่วนหนึ่งของสังคม
ขอบคุณครับ
เห็นด้วยอย่างยิ่งเลยค่ะ..สังคมเป็นแค่ส่วนหนึ่งของชีวิตเรา..
สู้เอาเวลาที่เสวนากับสังคมมาพัฒนาจิตของเราดีกว่า..
มากคน..ก็มากเรื่อง..บางเรื่องก็ไม่เกี่ยวกับเรา..ปวดหัวเปล่าๆ..
อยู่เงียบๆ..ฟังเสียงหัวใจของตัวเอง..เพื่อจะเรียนรู้ตนเอง..น่าจะดีกว่านะคะ..
วันนี้..ว่างก็เลยได้มาทักทายช่วงบ่ายแก่ๆอย่างนี้ค่ะ..
คุณดิเรก..สบายดีนะคะ..
ขอบคุณค่ะ..
อ่านแล้วอมยิ้ม
เรามักจะเป็นส่วนหนึ่งของส่วนหนึ่งอยู่เสมอเพราะเราคิดว่าเราเป็นส่วนหนึ่งแต่เมื่อเราเลือกที่จะก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งนั้นแล้วก็ควรใช้ความคิดและ จิตใจ ในการอยู่ในส่วนนั้นเพื่อที่จะได้อยู่ในส่วนที่เราเลือกที่ได้อย่างไม่ต้องทุกข์มากนัก
กฎเกณฑ์ทางสังคมเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่เชื่อว่าถ้าปฏิบัติตามนั้นแล้วมนุษย์จะอยู่ร่วมกันได้ง่ายขึ้น เมื่อเราเลือกที่จะมาอยู่ในสังคมไม่ว่าจะสังคมไหนก็คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเรียนรู้สังคมนั้นและพยายามที่จะเป็นส่วนหนึ่งให้ได้ แต่ก็ไม่แปลกอะไรถ้าจะเลือกอยู่ในแค่ส่วนเล็กๆ เพื่อเพียงพอที่จะเรียกว่าอยู่ในสังคมได้อย่างพอเพียง
ครับ...พี่ศศินันท์
...
สุดท้ายที่ความลงตัวครับ...
วางตัวของเราในที่ ๆ ควรอยู่ ในตำแหน่งที่เหมาะสม ชีวิตเราจะได้มีความสุขครับ...
ขอบคุณมากครับ...
ครับ...คุณ small man
...
เห็นด้วยครับกับการที่ต้องสูญเสียความเป็นส่วนตัวบ้างในการเข้าสังคม...
หลายครั้งที่เราต้องให้หน้ากากเพื่อรักษามารยาททางสังคม แต่เราต้องไม่ใส่จนลืมความเป็นตัวของตัวเองครับ...
มีหลาย ๆ ครั้งที่เรารู้สึกขาดความสมดุลย์ระหว่างความเป็นตัวเรา กับการเป็นส่วนหนึ่งของสังคม...
และที่สำคัญเราต้องไม่ลืมที่จะใช้เวลาส่วนหนึ่ง เพื่อเรียนรู้ความเป็นตัวเรานะครับ...
ขอบคุณมากครับ...
ครับ...คุณครูแอ๊ว
...
ให้เวลากับตัวเราเองได้เรียนรู้และเข้าใจตัวเราเองมากขึ้น เพราะความสุขไม่ได้อยู่ที่ไหนอยู่ที่ตัวเรา อยู่ที่ใจของเราเอง..
เหมือนที่ครูแอ๊วมักจะบอกเสมอว่า...หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข...
ขอบคุณมากครับ...
ครับ...น้องลูกปลา
เมื่อเราเป็นส่วนหนึ่งของสังคมแล้ว เราก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่อย่างมีความสุขในสังคมของเรา ไม่ว่าจะเป็นสังคมเล็กหรือสังคมใหญ่...
เลือกที่จะอยู่อย่างพอเพียง เพื่อความสุขของเราเองครับ...
ขอบคุณมากครับ...