บ่ายวันนี้ดิฉันได้ไปเล่าประสบการณ์การทำงานเบาหวานให้นักศึกษาพยาบาลหลักสูตรปริญญาโท ฟังร่วมกับคุณธารทิพย์ APN จาก รพ.มหาราชนครศรีธรรมราช โดยสาระเป็นชั่วโมงที่มีประโยชน์มาก นักศึกษาน่าจะได้เรียนรู้ว่ากว่าจะพัฒนาตนเองจนเป็น APN ได้นั้น แต่ละคนมีวิธีคิดและวิธีการทำงานอย่างไรบ้าง
เวลาตามตารางสอนมี ๒ ชั่วโมง เรา ๒ คนแบ่งเวลากันคนละครึ่ง ดิฉันขอให้คุณธารทิพย์เล่างานของตนเองก่อน ดิฉันได้ฟังเฉพาะช่วงต้นๆ และช่วงก่อนจบ แต่เพียงเท่านี้ก็รู้สึกประทับใจที่คุณธารทิพย์พัฒนาบทบาท APN จากงานประจำที่ตนเองทำอยู่แล้ว และยังแนะนำว่าจะทำอะไรต้องรู้เรื่องระบบสุขภาพ รู้ปัญหาของ รพ. ต้องรู้ว่ากลุ่มคนไข้ที่สนใจอยู่นั้นเป็นปัญหาของ รพ.หรือเปล่า ต้องมี indicators ทำงานเสร็จก็เขียนเป็นงานวิจัยแบบ action research
ผศ.ดร.นัยนา หนูนิล ผู้รับผิดชอบวิชา ช่วยสรุปว่าต้องมีการวางตัวชี้วัดที่ชัดเจน เก็บ record อย่างต่อเนื่อง และมีทีมงาน
ดิฉันเล่าต่อตอนหลัง โดยถามนักศึกษาก่อนว่าใช้เวลามากเกินกว่าที่ให้ไว้ได้หรือเปล่า เพราะเรื่องที่จะเล่านี้ยาว นักศึกษายินดีให้ใช้เวลาเกินได้ ดิฉันจึงเล่าเรื่องการทำงานตั้งแต่จบ ป.ตรี ยาวมาเรื่อยจนถึงปัจจุบัน แล้วฉาย VDO เรื่องเครือข่ายเบาหวาน
ต่อจากนั้นจึงเล่าเรื่องการทำงานของเครือข่ายว่าเราใช้เครื่องมืออะไรบ้าง แต่ละอย่างมีวิธีการอย่างไร ผลที่เกิดขึ้นเป็นอย่างไรบ้าง ไม่ลืมที่จะบอกว่าเครือข่ายของเราเป็น “องค์กรไร้ตัวตน” ไม่มีโครงสร้างทางการแต่อย่างใด มีความเป็นอิสระ ไม่มีกรอบเวลาหรืองบประมาณมากำกับว่าต้องทำอะไรเมื่อใด
ดิฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้เล่าเรื่องการทำงานของเครือข่ายเบาหวาน แต่คนฟังไม่รู้จะมีความสุขด้วยหรือเปล่า เพราะบรรยากาศในห้องเรียนทึมๆ ถ้าเปิดไฟหรือหน้าต่างให้ห้องสว่างก็จะมองภาพที่จอไม่ชัด นักศึกษาบางคนก็อาจจะอ่อนล้า เพราะทำงานเต็มเวลา แถมต้องขึ้นเวรหนักกว่าปกติ เพื่อให้มีวันหยุดศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ที่จะมาเรียนได้
วัลลา ตันตโยทัย
