ถึงตรงนี้แหละ ที่ผู้เขียน หมดคำบรรยาย ความรู้สึกภายในของตนเอง

    คิดตั้งแต่ลืมตาขึ้นมายามเช้าวันนี้ว่า อยากบันทึกความรู้สึกภายในใจของตน ในการตั้งใจไปบำเพ็ญบุญ ที่กุสินารา ในเร็วๆวันนี้ แล้วก็คิดต่อไปว่า ถ้อยคำของเราหรือของใครๆในโลกนี้ ถ้าจะขอหยิบยืม มาเขียนบันทึก ก็คงจะเข้าใจยาก มองไม่เห็นความเป็นไปภายในจิตของตน เพราะสิ่งที่เกิดขึ้น เป็นภาพในใจ ที่ผู้เขียนไม่มีความสามารถ วาดเขียนได้ และขอพูดจากใจจริงว่า คงต้องเขียน เป็นอักษรต่อไป แล้วอาจมีใครสักคน มาเป็นผู้ถ่ายทอดเรื่องราว เป็นภาพในใจออกมาสู่สายตา ในGotoknow ได้จริง นี่คือความจริง ที่ผู้เขียน เกิดความคิดเช่นนี้ เช้านี้

   ยิ่งได้กำหนดวัน จองตั๋วเครื่องบิน เตรียมเก็บข้าวของ ได้ปรากฏอาการอย่างหนึ่ง เกิดขึ้นในจิตใจตนเอง ไม่ใช่ใจหายตามที่ควรจะเป็น ไม่ใช่ความตื่นเต้นรอนับวัน นับคืน หรือความละล้า ละลัง

 ถึงตรงนี้แหละ ที่ผู้เขียน หมดคำบรรยาย ความรู้สึกภายในของตนเอง สภาวะนี้ จะเทียบกับอะไรดีหนอ เหมือนคนที่พบเส้นทาง กลับบ้าน พบวิธีการที่จะใช้ในการไปสู่บ้าน ไปสัมผัสความรู้สึกนั้น ที่บอกใครไม่ได้ ใช้คำพูดไม่ถูก ความนิ่งในจิต ที่เหมือนมองภาพในน้ำ เห็นแต่ไม่แตะต้อง ไม่ต้องหาคำตอบว่า นี่ภาพจริงหรือภาพลวงตา หรือ....

......................................หมดคำบรรยาย............................................