...เวลาผ่านมาถึงยุคดิจิทัล ผมยังใช้ ตัวการ์ตูน เป็นผู้ช่วยพระเอกอยู่ แต่ปรับเปลี่ยนการผลิตเสียใหม่ โดยผมไม่ต้องมานั่งวาดเองหรือจ้างคุณชัย ราชวัตร มาวาดการ์ตูนให้เพียงแต่เข้าเว็บไซต์ของไทยรัฐ หรือเดลินิวส์ หรือหนังสือพิมพ์ต่างๆ แล้วไปที่คอลัมน์การ์ตูนช่องที่มีตัวการ์ตูนสนทนากัน 3 ช่องจบ อะไรประมาณนั้น...

          สมัยผมเป็นครูและยังหนุ่มๆ นั้นในห้องเรียนมีเพียง "เรา" (ครูและนักเรียน) ชอล์ค กระดานดำ และจิ้งจกผอมๆ 2-3 ตัว ในยามบ่าย "เรา" ก็มักจะง่วงเหงา เหนื่อยล้า กลิ่นเหงื่อของนักเรียนที่มาจากการวิ่งเล่นตอนพักเที่ยง ช่วยเสริมบรรยากาศให้เซื่องซึมมากยิ่งขึ้น แม่ไม้ของผมในยุคนั้นก็คือ วาดตัวการ์ตูน บนกระดานดำ ประกอบการเล่านิทานให้นักเรียนฟัง หากินรอดตัวมาได้หวุดหวิดครับ

           เวลาผ่านมาถึงยุคดิจิทัล ผมยังใช้ ตัวการ์ตูน เป็นผู้ช่วยพระเอกอยู่ แต่ปรับเปลี่ยนการผลิตเสียใหม่ โดยผมไม่ต้องมานั่งวาดเองหรือจ้างคุณชัย ราชวัตร  มาวาดการ์ตูนให้เพียงแต่เข้าเว็บไซต์ของไทยรัฐ หรือเดลินิวส์ หรือหนังสือพิมพ์ต่างๆ แล้วไปที่คอลัมน์การ์ตูนช่องที่มีตัวการ์ตูนสนทนากัน 3 ช่องจบ อะไรประมาณนั้น คลิกเม้าส์ขวา >สั่ง copy แล้ววางในโปรแกรมแต่งภาพอย่าง Photoshop จัดการลบคำพูดของตัวการ์ตูนให้สะอาด คงเหลือแต่ balloons หรือบริเวณที่เขียนคำพูดของการ์ตูนให้ว่างไว้ Copy เข้าโปรแกรม microsoft word จัดพิมพ์หน้าตาของแบบฝึกคิด เขียนคำชี้แจงหรือวิธีทำ แล้วสั่ง print เพียงเท่านี้ก็จะได้ต้นฉบับแบบฝึกหัด ที่ส่งเสริมการคิด หรือจะเรียกอะไรก็ตาม...

           ในคำชี้แจงผมจะเขียนว่า  "ให้นักเรียนเขียนบทสนทนาเรื่อง................................" ซึ่งก็แล้วแต่จะตั้งโจทย์ครับ เรื่องอะไรที่คิดว่านักเรียนควรจะอยู่ในอารมณ์นั้น จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับข่าวเหตุการณ์ หรืออื่นๆ ที่น่าจะนำมาสอนนักเรียนในช่วงนั้นเพื่อให้มีความหมายกับนักเรียนและอยู่ในอารมณ์ที่เราจะสอนครับ... ให้นักเรียนจินตนาการ เขียนบทสนทนาของตัวการ์ตูนใน balloons เขียนข้อสรุปหรือความเห็นเพิ่มเติมในช่องว่างที่ทำไว้ด้านล่าง...ปฏิบัติบ่อยๆ ไอเดียจะแล่นได้ดี ต่อไปก็จะพัฒนาไปเขียนนิทาน หรือบทละครได้ครับ คุณครูหลายท่านมักจะบ่นว่านักเรียนของเราเขียนไม่เป็น วิธีนี้เป็นวิธีหนึ่งที่จะเป็นบันไดให้นักเรียนไต่ระดับไปสู่การเขียนสื่อความหรือเขียนเชิงสร้างสรรค์ได้ มองเห็นหนทางสู่การพัฒนาได้ไม่ไกลครับ... ผมมีตัวอย่างมาให้ชมกันด้วย ซึ่งก็มีเยอะมาก ทั้งที่นักเรียนเขียนและคุณครูเขียนตอนที่ผมไปอบรมให้ครับ ซึ่งก็จะเห็นว่าแต่ละคน ไม่ว่าจะเป็นครูเป็นนักเรียน มีไอเดียดีๆ เสมอๆ โดยเฉพาะนักเรียนที่ออกจะกล้าเขียนออกมาแม้แต่คนที่ไม่ค่อยชอบพูดหรือแสดงออก ก็ใช้กระตุ้นต่อมคิดได้เป็นอย่างดี ดังตัวอย่าง... การเขียนบทสนทนานี้ หากจะเทียบระดับการคิดตามทฤษฎีของ บลูม (ใหม่) (Bloom's Taxonomy revised) ผมคิดว่าไปได้ทุกขั้นจากจำ...เข้าใจ นำไปใช้ วิเคราะห์ ประเมินตัดสินคุณค่าไปจนถึงสร้างสรรค์ทีเดียวครับ...