และแล้วความเงียบก็มีความหมาย เพียงแต่เราจะให้มันผ่านไปหรือให้จะให้ความสำคัญ

เป็นตอนต่อของ เมื่อความเงียบ คือ คำตอบ ตอนที่ 1 และ เมื่อความเงียบ คือ คำตอบ ตอนที่ 2

เมื่อผู้ป่วยของเรากลับบ้านได้ 2 สัปดาห์ ทีมเยี่ยมบ้านของเราติดตามเยี่ยมบ้านผู้ป่วย มีผม+คุณยุ้ย(เลขาโครงการกัลยาณมิตรฝ่ายชุมชน) +คุณใจ (พยาบาลชุมชน)

บ้านผู้ป่วยเป็นตึกแถว ขายร้านข้าวแกง+ก๋วยเตี๋ยว โดยพี่ชาย/พี่สาว และคุณแม่ดำเนินการ แม่ต้องดูแลผู้ป่วยด้วยและต้องทำกับข้าวขาย ป้าต้องเดินขึ้นชั้น 3 เพื่อดูแลลูกชายด้วย ป้าพาเราขึ้นไปหาผู้ป่วย เดินช้าๆ (ปวดเข่า )

การสนทนา

มีทีมเรา+ผู้ป่วย+แม่ผู้ป่วยร่วมสนทนา

 

ผม "สวัสดีครับลุง ล. หน้าตาสดชื้นดีนะครับ"

ลุงยิ้มกว้าง แล้วลุกขึ้นนั่ง เพื่อคุยกับเรา

ผม " ดูลุงอาการดีขึ้นมาก"

ลุง "ตอนนั้นเพี้ยน หลงๆ " (พูดน้อยตามฟอร์ม)

ผม " แล้วทำอะไรบ้าง แต่ละวัน"

ลุง "ดู TV เบื่อก็เดินไปนั่งข้างนอก"

ผม "แล้วตอนนี้มีอาการไม่สบายอย่างไรบ้าง"

ลุง "เบื่อ กินไม่ได้ ไปไหนก็ไม่มีแรง"

แม่ "สั่งก๋วยจั๊บ มาแต่พอซื้อมาก็กินไม่ได้"

   

 

ผม "แล้วลุงรู้สึกยังไงกับร่างกายที่เป็นแบบนี้"

ผู้ป่วย " ไม่เป็นไร เฉยๆ " เงียบสักพักแล้วพูดต่อ "เรื่องอยู่เรื่องตายเป็นเรื่องธรรมดา"

ผมถามประเด็นที่เคยคุยกันเรื่องรู้สึกผิดและอยากขอโทษแม่ ปรากฏว่า ผู้ป่วยขอขมาแม่แล้ว และ แม่ผูกข้อมือให้ผู้ป่วย

แม่ "อยากให้ลูกอยู่นาน ๆ " น้ำตาซึม

ผม "แล้วคุณป้าให้อภัยลูกชายหรือยัง"

แม่ "ไม่เคยโกรธ ยกโทษให้หมดทุกอย่าง"

ผม "แล้วลุงลืมเรื่องในอดีตได้ไหม"

ผู้ป่วยเงียบ ๆ น้ำตาซึม

ผม "ความรู้สึกไม่สบายใจในอดีต อาจลืมได้ยาก และ ถึงแม่จะให้อภัยแล้วก็ยังไม่สามารถลืมง่ายๆ "

แม่ "เขาก็เคยบวชพระให้ แม่ 1 พรรษา แม่ดีใจมาก ตอนแรกนึกว่าจะแหกพรรษาเสียแล้ว " (ดูแม่ก็อยากจะให้กำลังใจ)

ผม "งั้นแปลว่า ลุงก็เคยทำให้คุณแม่มีความสุข"

ลุงเล็กสีหน้าดีขึ้น แล้วบอกว่าจริงๆ อยากบวชให้แม่แต่คงไม่ไหว

ผม " บวชสามารถบวชทางใจได้ การทำความดี แม้กายทำไม่ได้ วาจา และใจ สามารถทำความดีได้"

แม่ผู้ป่วยขยับตัวเนื่องจากนั่งนานแล้วร้องโอย (ปวดเข่า)

ลุงเล็ก " แม่เป็นไรไหม" (สำเนียงใต้)

ผมเลยบอกว่า นี่ก็เป็นความดีแล้ว เป็นห่วงคุณแม่

ผมให้แม่ กับ ลุงเล็ก จับมือกัน ทั้งคู่จับมือกันแล้วร้องไห้

ก่อนผมกลับลุงเล็กเดินมาส่ง แล้วจับมือผม แล้วบอกขอบคุณหมอและทุกคนมาก

ผมเลยโอบกอดผู้ป่วย ผู้ป่วยก็กอดผมแน่น "นี่เป็นครั้งแรกที่ผมกอดผู้ป่วย"

และแล้วความเงียบก็มีความหมาย เพียงแต่เราจะให้มันผ่านไปหรือให้จะให้ความสำคัญ