คนไข้นอนนิ่ง ตาลอยและไม่ตอบสนองต่อการกระตุ้นใด ๆ

    เช้าวันรุ่งขึ้นคนไข้คนเดิมตึ่นขึ้นพร้อมใบหน้าที่อ่อนล้า  เขาคุยกับญาติที่คาดว่าน่าจะเป็นพี่สาวหรืออาจเป็นแม่ อยู่หลายประโยค แต่ยังคงดูอ่อนเพลีย

    ฉันส่งข้อมูลผู้ป่วยทั้งหมดให้แก่เวรถัดไป แล้วกลับไปพักผ่อน แต่ไม่นานนักอีก 3 ชั่วโมงต่อมา ก็ถูกตามมานำส่งคนไข้ ครั้งแรกที่ถูกเรียกพร้อมกับทราบข่าวว่าต้องส่งคนไข้ที่ใส่ท่อช่วยหายใจในตึก คิดว่าต้องเป็นเขาแน่

     จริงอย่างที่คิด  ฉันพร้อมพยาบาลอีกคนนำคนไข้คนนี้ส่งที่โรงพยาบาลจังหวัดเราไม่มีหวังว่าจะได้ลมหายใจของเขากลับม   เราทราบข่าวการเสียชีวิตของเขาในวันรุ่งขึ้น รู้สึกหดหู้ และแอบหวังว่าเขาจะไม่ได้จากไปโดยลำพัง คงมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ เขาในตอนนั้น