พี่จุ๋มเก่งทางด้านสมุนไพร หลายๆงาน พี่จุ๋ม ทำงานสำคัญๆ ร่วมกับลุงเอก

   ถ้าเล่นตามเกมส์ ผู้เขียนกำลังจะหมด คนที่ต้องเขียนถึงแล้ว เลขแปด เป็นเลขที่ใกล้จะถึงเป้าหมาย ของหลายอย่าง แต่ไม่ได้หมายถึงใกล้โหล่ อะไรทำนองนั้นนะ

 ท่านผู้นี้ ผู้เขียน ได้พบมาแล้ว ๓ ครั้ง แต่ทำไม ราวกับได้รู้จักมานานมาก ครั้งแรกนั้นที่ดงหลวง ผู้เขียนจะเล่าให้ฟัง ว่าระหว่างเดินทางขึ้น ดงหลวง ที่จัดงาน เฮฮาศาสตร ครั้งที่ ๓ ครั้งนั้นผู้เขียนจำได้ว่า มืดค่ำมากแล้ว ทั้งพี่หมู และผู้เขียน ก็ไม่เคยขึ้นไปก่อน ได้แต่ถือแผนที่ ของท่านนายพลเอกของเรา ลุงเอก ที่ให้ไว้ ดาวเดือนเริ่มขึ้นเต็มฟ้า ถามว่ารู้สึกอย่างไร มันเหงาใจนะ ไม่ถึงกับกลัว แต่ด้วยความคลาดเคลื่อน ในการเดินทางที่พลาดเที่ยวบิน ของผู้เขียนเอง ทำให้ทุกอย่างล่าช้าไป แม้กระทั่งเวลา ในการเดินทางขึ้นเขาในคืนนั้น

  จำได้ ตลอดเส้นทาง มีโทรศัพท์ถึงพี่หมูตลอด ด้วยความเป็นห่วง กังวล จนผู้เขียนอดสงสัยไม่ได้ ว่าใครกันนะ ช่างมีความห่วงพวกเราขนาดนี้

" พี่จุ๋มค่ะน้อง" พี่หมูบอกชื่อ ผู้เขียนพยักหน้า แทนคำยินดีที่รู้จัก "พี่เขาเป็นบล็อกเกอร์ ในG2K นี่แหละ แต่ไม่ค่อยเขียนเท่าไหร่" "แล้วเขาคุ้นกับพี่หมูมากเลยเนาะ" แต่สิ่งที่ได้ยิน กลับเป็นเรื่องแปลกประจำ G2K เหมือนเดิม " ยังไม่เคยเห็นหน้ากันเลย พี่เขาขึ้นไปกับคณะลุงเอกก่อนแล้ว แต่ห่วงพวกเรา" นับจากนั้น ผู้เขียนก็ตั้งใจว่า ใครกันนะ ที่เฝ้าเพียรติดต่อพวกเราตลอดเส้นทาง สายเปลี่ยว หน้าตาเป็นอย่างไรนะ ทำไมจึงใจดีนัก พี่เขาคอยติดต่อพวกเราเหมือนกลัวว่า สายคลื่นนั้น จะขาดหาย จนติดต่อกันไม่ได้ ซึ่งคงสร้างความเป็นห่วงแก่พี่เขาไม่ใช่น้อย แล้วเส้นทางนั้น ก็กำลังพาเราไปสู่จุดนั้นจริงๆ จุดที่คลื่นโทรศัพท์ กำลังจะขาดหาย พอดีพี่บางทรายส่งข่าวสุดท้ายว่า รอที่นั่น จะลงไปรับ แล้วขึ้นไปพร้อมกัน

   วันชื่นที่ดงหลวง ผู้เขียนเฝ้าสังเกต ผู้หญิงสวยคนหนึ่ง มีน้ำใจโอบอ้อมอารีย์ มีขนม มีอาหารผัก มาให้เรากินอย่างเอร็ดอร่อย เช้าขึ้นมา ก็จะปิ้งข้าวต้มให้กิน และอีกมากมายที่พี่เขาแสดงความเป็นพี่จุ๋ม ให้เราเห็นอย่างประทับใจ

   หลังจากนั้น พบกันอีกครั้ง ที่ มสธ. พบกันแป๊บเดียว แต่ครั้งสุดท้าย ที่บ้านพี่นุช(คุณนายด็อกเตอร์)

ซึ่งคราวนี้เอง ที่ทำให้ผู้เขียนซาบซึ้งน้ำใจพี่เขาเป็นอย่างมาก นอกจากที่แสดงความดีใจที่พบกัน พี่ก็ยังสอบถาม ถึงการแต่งกลอน ประกอบภาพในหนังสือ หนึ่งคนวาด หนึ่งคนแต่ง พี่บอกว่าชอบบทสุดท้ายมากที่สุด ซึ่งมีเนื้อหาดังนี้

 

       ต้นไม้ แห่ง บุญ

     เหมือนยืนเรียงเคียงกายแต่...ตายซาก

รอยแยกจากพสุธามากั้นขวาง

ดูห่างเหินเกินบรรจบพบเส้นทาง

ร่องริ้วกว้างห่างไกลไปทุกที......

    .....สองฝั่งฟากยากจะซึ้งถึงทุกข์สุข

หรือต่างทุกข์ร้อนรดหมดสิทธิ์หนี

อยากจะตามข้ามมาเพื่อพาที

ก็ไม่มีที่ประสานสะพานใจ

  มนุษย์จึงต่างอยู่ไม่รู้โลก........

อุปโลกน์ไม่เห็นเป็นไฉน

แต่บัณฑิตคิดงานสะพานใจ

สองแผ่นดินดีใจใกล้ชิดกัน

  ต้นไม้บุญกุศลเกิดผลดอก

เป็นลางบอกเจตน์จำนงค์จงสุขสันต์

ดอกอาทร..บานในใจทุกวัน

เชื่อมสัมพันธ์ สองแผ่นดิน  อินเดีย@ไทย

 ขอแต่งกลอนบรรยายภาพสุดท้าย  ด้วยความตั้งใจยิ่ง่ 

     ก่อนจะรวบรวมเป็นรูปเล่มในหนังสือ" คนหนึ่งวาด คนหนึ่งแต่ง" เพื่อให้ทุกท่านได้ร่วมบุญในโอกาสต่อไป

  "ด้วยความปรารถนาในบุญ ทั้งในปัจจุบัน และภายภาคหน้า ขอเป็นส่วนหนึ่ง ในการดูแลต้นไม้แห่งบุญให้เจริญงอกงาม และส่งคุณ ต่อมนุษยชาติ ตลอดไป "

 ผู้เขียนตอบ พี่จุ๋มไปแล้ว ไม่เคยนึกว่า คนที่อ่านหนังสือเล่มนี้ จะจำได้ ละเอียดละออ ทุกภาพ ทุกบทกลอน เช่นนี้ นี่คือพี่จุ๋ม ที่อีกหลายคน อาจไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยอ่านบทความ และยังไม่ได้สัมผัส แต่พี่จุ๋มก็ เป็นสมาชิกG2K ที่น่ารัก ตามอ่านบันทึก แทบทุกวัน พี่จุ๋มเก่งทางด้านสมุนไพร หลายๆงาน พี่จุ๋ม ทำงานสำคัญๆ ร่วมกับลุงเอก พี่จุ๋มเป็นคนที่ผู้เขียนภูมิใจที่ได้รู้จักและเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในวันที่เดินทางกลับจากอยุธยา โดยรถนายช่างใหญ่ พอทราบว่า ผู้เขียนและป้าแดง ต้องนั่งรถประจำทางกลับ ด้วยความเป็นห่วงเช่นเคย กลัวจะหิวข้าว ระหว่างเดินทาง พี่จุ๋ม จึงเลี้ยงสุกี้ MK จนอิ่มหนำ และสุดท้าย ก่อนอำลา พี่ได้บอกกับผู้เขียน ที่ได้สร้างความซาบซึ้งยิ่งขึ้น เมื่อบอกว่า "พี่เตรียมยาสมุนไพรมาฝาก ไว้ใช้ที่อินเดีย มีน้ำมันสีเหลืองๆนี้ สรรพคุณ ทาเวลา ถูกยุง แมลงกัด หรือทากันไว้ก่อนก็ดี ส่วนกระปุกนี้ เป็นฟ้าทลายโจร ไว้เผื่อผิดอากาศ จะป่วยไข้ กินได้เลยติดตัวไป และถ้าจะเดินทางวันไหนบอกด้วย พี่จะเอาขมิ้นชัญ มาให้ เผื่อกินอาหารผิด ไม่คุ้นท้อง ที่จริงวันนี้ เตรียมมาแล้ว แต่ให้นายช่างใหญ่ ไปก่อนนะ เพราะนายช่างมีอาการ น้ำย่อยไหลย้อนตามที่เล่าให้ฟัง" พี่เขาพูดไป ก็ควักยาออกมาจาก กระเป๋าวิเศษ สาธิตการใช้ และทดสอบ ให้ดมกลิ่นที่หอมของยาด้วย

    ความห่วงใย ใครต่อใคร ช่างเป็นคุณสมบัติที่พบง่ายมากในตัวพี่จุ๋ม และด้วยความบริสุทธิใจ ทำให้ใครก็ต้องรัก และคิดถึง หากพี่จุ๋ม ได้ผ่านเข้ามาในบันทึกนี้ หนูขอบอกว่า หนูคิดถึงพี่จุ๋มค่ะ จึงของ Tag คิดถึงฝากเอาไว้

     คนแรกจากซ้าย นี่คือพี่จุ๋ม คนใจดี มีแต่ความห่วงใยต่อผู้คนเสมอไป ประทับใจผู้พบเห็น