"หมอรำคาญไหมที่ผมเรียกให้ดูแลบ่อย ๆ " คำถามที่ได้รับเมื่อสักครู่ได้ทำให้หัวใจอันขุ่นมัวของพยาบาลสั่นวาบ เป็นประโยคที่ไปกระตุ้นสมองส่วนลอจิก ให้ประมวลคำตอบไว้เรียบร้อย ทันไดสมองส่วนเกสตอลก็สั่งให้คิดสรรหาประโยคคำตอบที่จะทำให้คนไข้ที่น่าสงสารรายนี้ได้นอนหลับ
" หมอมาเข้าเวรวันนี้มีหน้าที่ดูแลคนไข้ทุก ๆ คนค่ะ คุณเป็นคนหนึ่งที่หมอจะต้องดูแลอย่างใส่ใจ " แล้วคนไข้ก็ผ่อนลมหายใจยาว "ขอบคุณครับ พี่หมอ ที่ไม่รำคาญผม ผมอยากให้พี่หมอรู้ว่าผมปวดจริง ๆ ทนไม่ไหวถึงได้เรียก ทำไมวันนี้ยาแก้ปวดไม่ออกฤทธิ์นะ"
จากนั้นคนไข้รายนี้ก็ขอให้นวดต้นคอ หลังและขมับให้ ฉันเล่าเรื่องยาแก้ปวดให้เขาฟังอีกนิดหน่อย และพูดออกแนวให้คำปรึกษาต่ออีก 5 นาทีโดย้เขาเผชิญความปวดได้เพิ่มขึ้น ในใจลึก ๆ ก็สงสารและเศร้าใจที่ความรู้เดิมทำให้ตระหนักว่าคนไข้ของฉันรายนี้มีความหวังต่อชีวิตน้อยเหลือเกิน และเขาก็เป็นคนไข้อีกคนหนึ่งที่เผชิญความทุกข์ทรมาณจากการเจ็บป่วยโดยลำพัง
"ขอบคุณครับ ผมจะทำอย่างที่พี่หมอบอก" เขาหายใจเข้าลึก ๆอีกครั้ง แล้วค่อยผ่อนลมหายใจออกอย่างจงใจ ผืนยิ้มให้ฉันอีกครั้ง "ผมคงนอนได้แล้วครับ ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนผม" ฉันเดินจากเตียงนั้นมาด้วยหัวใจที่ว่างเปล่า ...และความรู้สึกขุ่นมัวเมื่อครู่ได้หายไปแล้ว
ความปวดของคนไข้ยังคงอยู่ แต่คำตอบของหมอเมื่อสักครู่อาจเป็นสิ่งที่ช่วยให้เขาปิดตาลงได้จนถึงเช้า แม่อาจจะไม่ได้เข้าสู่ภวังของการหลับไหลจริง ๆ ก็ตาม
