สวัสดีครับ

เขียนบันทึกความเคลื่อนไหว  การมาเยือนของท่านอาจารย์ กะปุ๋ม

ในการเป็นวิทยากรให้กับชาวโรงพยาบาลปายนะครับ

ผมไม่ได้เข้า  น่าเสียดายมากครับ  เรามีแพทย์ไม่พอ...

แต่ว่าวันนี้พบกับคำถามที่สำคัญจากท่านอาจารย์..ว่า

 

คุณหมอซึ่งเป็นผู้จัดมีความคาดหวังอย่างไรบ้าง....??

  ...ความคาดหวังของผมก็คือ....

       เป็นความคาดหวังที่ต้องการสร้างกระบวนการเรียนรู้ในแนวทางที่ดีในองค์กร

      เป็นความคาดหวังที่ไม่อาจจะบอกเป็นตัวเลขหรือรูปธรรมที่ชัดเจนได้นะครับ

     ..คิดในใจว่า  แม้เพียงผู้คนส่วนน้อยที่ได้ประโยชน์จากกระบวนการครั้งนี้ก็ถือว่าสำเร็จ...

 

  พูดถึงความคาดหวัง....  เราทุกคนต่างมีความคาดหวังต่อองค์กร....

      เมื่อผมเข้ามาเรียนรู้  เรื่องราวต่างๆมากมาย  สิ่งที่สำคัญคือกระบวนการ  และการเรียนรู้องค์กร  ชุมชนที่เราอยู่....

    และเราก็จะพยามมองว่ามีอะไรบ้างที่เราจะสามารถเพิ่มเติม  หรือสร้างสิ่งที่ดีๆขึ้นได้...

   เริ่มตั้งแต่...

   เรื่องกระบวนการคุณภาพ  มาตรฐานต่างๆ...

   เรื่องของสุนทรียสนทนา....

   และเรื่องความสุขในการทำงาน...

 

 ทิศทางต่อไปของการะบวนการเรียนรู้ต่างๆในองค์กร  น่าจะล้อกับวิสัยทัศน์  และทิศทางของผู้บริหาร  และผู้คนในองค์กร....

    การเป็นองค์กรที่ได้มาตรฐานมากขึ้น

   การเป็นองค์กรที่มีชีวิต

  การเป็นองค์กรแห่งความสุข

  การเป็นองค์กรวิถีพุทธ...

 

  การเติมเต็ม  เพื่อให้เกิดผลลัพธ์ต่างๆข้างต้น  นั้นเป็นเรื่องที่แม้จะยาก  ยาวไกล  เป็นนามธรรม...

  แต่ผมก็คิดว่าน่าจะเป็นไปได้...แม้ว่าอุปสรรคจะมีมากมาย  มากมายจนบางครั้งเราอาจจะท้อแท้  แต่เมื่อฝันถึงเรื่องราวดีๆ

  เรื่องราวที่ผู้คนในชุมชนที่เราอยู่  ต่างมีรอยยิ้ม  มีความเข้าใจกัน  มีความสุข  โดยผ่านกระบวนการเรียนรู้  ต่อสู้กับความแตกต่างทางความคิด  ผ่านการทำความเข้าใจกัน  ผ่านการเติบโตของจิตวิญญาณโดยแนวทางวิถีพุทธ...

 

                        วันนั้นน่าจะเป็นวันที่ดีของทุกๆคนในองค์กร...

  เราอาจจะหวนมามองวันที่เริ่มต้น  ที่เต็มไปด้วยความแตกต่าง ขัดข้องมากมาย และยิ้มเข้าใจกับมันอย่างสบายใจ...

                            มันเป็นธรรมชาติ....

   ดังนั้นไม่ว่าการจัดกิจกรรมอะไร  ผ่านกระบวนการเรียนรู้อย่างไรก็ตาม 

  ถ้าผู้คนเข้าร่วมกัน  เปิดเผย  เปิดใจ  เรียนรู้  ผมเชื่อแน่ว่าจะเกิดสิ่งที่ดีต่อกันและองค์กร  เกิดช่องว่างระหว่างความเข้าใจกันน้อยลงเรื่อยๆ

   ช้าเร็วขึ้นอยู่กับจริต..ขึ้นอยู่กับฐานคิดเดิม  หรือบารมีความดีที่สะสม....อาจจะเป็น 2 ปี 4 ปี

 

  เวลา...ความรู้  ความดี  ความจริง  และคุณธรรม..

น่าจะเป็นสิ่งที่เยียวยาเราและองค์กรให้ดีขึ้นเรื่อยๆได้...ผมหวังว่า..ครับ