สวัสดีครับ... วันนี้ (17 กพ.) น้าติ่งมาส่งผมกลับ มอ. ครับ จากนั้นก็ตามระเบียบ คือเจ้านายทิ้งผมอยู่เฝ้าห้อง แล้วออกไปทานอาหารเที่ยงกับน้าติ่งและน้าวี

ขากลับ..นายเปรยกับน้าติ่งว่า อยากได้ตู้เสื้อผ้าให้ผม เพราะเสื้อผ้า ของใช้ของผม วางไว้กระจัดกระจายทั้งห้อง เวลาหา.. บางทีก็หาไม่ค่อยเจอ อันที่จริงผมว่าต้องโทษความรกของห้องมากกว่านะเจ้านาย หาเวลาจัดห้องบ้างเถอะคร้าบ..หุหุ

ดังนั้นน้าวีเลยขับรถพานายไปที่ร้านเฟอร์นิเจอร์แถวใกล้ๆแมคโคร

ตอนแรก.. นายคิดแค่อยากจะได้ตู้ผ้าพลาสติคใบเล็กๆ แบบที่ใช้แขวนเสื้อผมก็พอ ต่อมาก็กระเถิบขึ้นมาเป็นตู้ไม้ แบบมีชั้นวางเล็กๆและมีส่วนที่เป็นตู้มีบานปิด ไว้ประยุกต์ทำที่แขวนผ้า แต่หลังจากเดินชมร้าน..ดูไปดูมา ก็ได้ตู้ตัวนี้มาเลยครับ

แต่ขอนินทาเจ้านายหน่อยเหอะ.. ผมว่านะ นี่ถ้าที่ห้องยังมีที่เหลือพอกว่านี้ ตู้ที่ซื้อมาคงโตกว่านี้ หรือไม่ก็อาจจะได้เฟอร์นิเจอร์ชิ้นอื่นมาด้วย.. แล้วมาดูกันนะครับว่า หลังจากได้มันมาแล้ว.. สร้างความปวดหัวให้ผมและนายแค่ไหน

หลังจากชำระเงินแล้วกลับมารอที่ห้อง ประมาณ 6 โมงเย็น ทางร้านก็เอาของมาส่ง

 

 

ตอนแรก..นายยังไม่ทันจัดห้องเตรียมรอตู้เลยครับ เพราะว่าหาที่ว่างลงของไม่เจอ ดังนั้นเลยเปิดเนตเข้ามาอ่านบล็อก ตอบคอมเม้นต์ซะงั้น จนพอร้านมาส่ง เลยบอกพนักงานส่งของว่า เอาตู้ไว้หน้าห้องไปก่อน เดี๋ยวนายค่อยขนเอาเข้าห้องเอง


ราอัน :: นายคร้าบ.. ระวังมือด้วยนะคร้าบ เดี๋ยวจะต้องขึ้นเขียงหมออีกรอบ เพิ่งเย็บซ่อมเอ็นมาไม่ใช่เรอะ เดี๋ยวหาว่าหล่อไม่เตือนนะ

เจ้านาย :: เออ.. รู้น่า ชั้นมีวิธีขนเข้าห้องก็แล้วกัน

ราอัน :: ทำไงเหรอนาย แต่ถ้าให้ผมช่วย ผมไม่เอาด้วยนะ ตู้ออกเบ้อเริ่มขนาดนั้น เกิดพลาดเดี๋ยวแบน เสียหล่อโม้ด

เจ้านาย :: เออน่า.. รู้แล้ว ไม่พึ่งคุณชายหรอก เชิญไปคุณชายไปเล่นกับน้องเมียของคุณชายเหอะ

แกพูดจบผมก็เห็นไปนายเอาผ้ามารองใต้โต๊ะ จากนั้นลากเข้าห้องเอง.. ตู้ใบนั้นเลื่อนไหลเข้าห้องอย่างง่ายดาย

ราอัน :: เออ..แสนรู้กับเขาเหมือนกันแฮะเจ้านายเรา !

เจ้านาย (หันมาตาเขียว) :: ฮึ่ม.. อยากโดนเขกหัวมั้ยนายราอัน !

 

 


หลังจากพิจารณาหาที่วางเรียบร้อย ก็ได้มุมนั้นแหล่ะฮะ เหมาะเจาะพอดีเลย จากนั้นนายก็เริ่มทะยอยเอาของ (ผม) มาจัดใส่ตู้ เริ่มจากเสื้อผ้า เอามาใส่ไม้แขวน แขวนใส่ตู้ (ว่าแต่อายจังฮะ.. เสื้อผ้าสีสันสไตล์ผู้หญิงทั้งนั้นเลย.. นายไม่น่าถ่ายโชว์เขานะ ผมอายๆๆๆๆ ฮือๆๆ)

 

 

แล้วก็มีพวกสต็อกอาหาร หยูกยา (ที่ใช้หยอดหลัง) ต่างๆของผม  แหะๆ ส่วนผ้าเช็ดตัวแขวนไว้แบบนั้น แบบว่านายบอกว่า มันหยิบง่ายดีน่ะฮะ แต่ว่าก็ว่าเหอะ.. ขี้เกียจพับก็บอกมาซะดีๆเถอะเจ้านาย

ส่วนอาหารเม็ดที่เห็นใส่ถังพลาสติกสีเขียว สีฟ้า สองใบนั้น นายเพิ่งซื้อเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาฮะ แล้วเพิ่งฉีกใส่ถังปิด sealed สูญญากาศเมื่อวาน  เรื่องของเรื่องคือ  นายพบว่าผมชอบกินอาหารเม็ดยี่ห้อ  รอยัลคานิน เพราะมันหอมแล้วก็รสอร่อย เวลาถ่าย ก็ออกมาเป็นก้อนสวย ไม่นิ่มจนติดขน สรุปว่าถูกกับผม แต่ว่าแบบถุงเล็ก 400 กรัม มันราคา 290 กว่าบาท ส่วนถุงใหญ่ 4 โลครึ่งราคา 690 บาท มันถูกกว่ากันเยอะ 

นายเลยซื้อถุงใหญ่เลยครับ จากนั้นก็ลงทุนซื้อถังใส่แบบฝา sealed ได้ใส่ดังที่เห็น สี่โลครึ่งเนี่ย เต็มสองถังนั้น แล้วอีกประมาณครึ่งโล ยังใส่ถังเล็กได้อีกถัง เอาไว้นอกตู้ สำหรับตักให้ผมกินเป็นทีๆ ในแต่ละมื้อ เพื่อที่อาหารจะได้ไม่โดนลม แล้วยังคงรักษากลิ่นมันไว้ให้หอมนาน

ว่าแต่สงสัยจัง.. ซื้อมาเยอะขนาดนี้จะกะให้ผมกินกี่เดือนครับเนี่ย ???  [คุณชายราอันคะ.. มีให้กินก็กินไปเต๊อะ..อย่าบ่นได้มั้ย ]

 

ส่วนใต้บริเวณแขวนผ้า มีที่ว่างครับ เพื่อประหยัดพื้นที่ นายก็เอาอัลบั้มรูปถ่ายของผม รวมไปถึงอุปกรณ์ชุดแต่งตัวมาวางไว้ตรงนี้ฮะ (ว่าแล้วก็..แหวกเสื้อผ้าออกมาให้ดู) เจ้ากล่องหูหิ้วที่เห็นวางด้านใน เป็นกล่องใส่อุปกรณ์แต่งขนผมฮะ ทั้งยางรัดผม หวี กระดาษเช็ดตัว ฯลฯ  เวลาที่ผมต้องเดินทาง ก็สามารถหิ้วกล่องนี้ไปได้เลย สะดวกดีฮะ

 

 

 

เสร็จจากมุมนั้น ก็มาที่ลิ้นชักทั้งสองใบฮะ

 

ลิ้นชักบน เอาไว้เก็บพวกสมุดบันทึกประจำตัวของผม ที่จะจดบันทึกว่า ผมฉีดยาอะไรวันไหน ถ่ายพยาธิฯ หรือหยอดยาป้องกันเห็บหมัด-พยาธิหัวใจ วันไหน  คราวต่อไปจะครบวันไหน ไว้กันลืมฮะ แล้วก็มีบัตรทำวัคซีน ของโรงพยาบาลสัตว์คุณหมอสุรศักดิ์  รวมทั้งใบเพ็ดฯของผม (แต่ผมว่ามันยังเป็นแค่ใบรีจีส ที่บอกว่าผมมาจากพ่อ-แม่ ชื่ออะไร เกิดที่ไหน เจ้านายเก่าเป็นใคร นะนาย ถ้าจะทำเป็นใบเพ็ดฯ ต้องเอาใบนี้ไปติดต่อที่สมาคมฯเขาอีกที)

นอกจากนี้ก็มีแพมเพิร์ส คัทตอลบัด รองเท้าที่นายเพิ่งซื้อมาให้ผม  อ้อๆๆ.. ว่าแต่ผมเห็นกาวตราช้าด้วยอะนาย... นั่นเอาไว้ทำอะไรเหรอฮะ.. ? [เอาไว้ปิดปากคุณเธออ่ะสิ..พูดมาก ขี้บ่นจะตายนิ]

 

 

ส่วนลิ้นชักล่าง เก็บสต็อคขนมของผมฮะ  สำหรับถุงที่ฉีกแล้ว นายจะเอาใส่กล่องที่มีฝาปิดสนิทไว้ เพื่อจะได้หยิบได้ง่าย (ที่เห็นกล่องฝาสีฟ้า ด้านบนไงฮะ) เพราะนายมีกฏว่า จะหยิบให้ผมกิน วันละ 1 อันเท่านั้น ยกเว้นกรณีพิเศษว่าวันไหนที่ผมเป็นเด็กดีมากๆ นายก็จะให้ 2 อันฮะ 

นอกจากเด็นทอลสติก ของโปรดผมแล้ว ก็ยังมีกระเป๋าเป้ของผม สายจูงต่างๆ  ส่วนด้านในถุงขาวๆนั้น คือไซริ้งค์ขนาดต่างๆฮะ นายซื้อมาเก็บไว้..เอาไว้ป้อนนม ป้อนน้ำ (เวลาพาผมไปเที่ยว แล้วนายขี้เกียจพกขวดของผม) กับเอาไว้ป้อนยาให้ผมฮะ

ราอัน ::  นายฮะ  แล้วทำไมมีแต่สเปร์แต่งขนล่ะฮะ  ครีมนวดหายไปไหน ?

เจ้านาย :: เออจริง.. มันอยู่ในห้องน้ำอะ ไว้เดี๋ยวค่อยไปหยิบเอามาเก็บไว้ในตู้นะ

ราอัน ::  อ้อ. นายฮะ ผมเพิ่งสังเกตเห็นนะว่า เจอร์ไฮด์ของผมหมดแล้วนะนาย เมื่อไหร่จะซื้อให้ผมฮะ 

เจ้านาย :: เอ่อ.. เออจริงด้วยนะ  แหะๆ ไว้มันมีโปรโมชั่นลดราคาเมื่อไหร่ค่อยซื้อให้นะราอัน

ราอัน :: แป่วววว.... -_-'

 

หลังจากจัดตู้ทั้งหมดเสร็จ ก็ออกมาหน้าตาอย่างนี้ล่ะฮะ

 

 

แล้วคุณชายราอัน ก็ขอเข้าไปสำรวจหน่อยนะฮะ ว่าเจ้านายทำไว้เรียบร้อยไหม

[ฮึ่ม..ใครเป็นนายใครกันแน่อะเนี่ย ?]

 

 

จากนั้น..เจ้าของตู้ (ซึ่งไม่ได้จ่ายเงินเล้ย ซักบาทเดียว) ก็ขึ้นไปนั่งโชว์ตัวถ่ายรูปแสดงความเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์

 

แต่หลังจากจัดตู้เสร็จ...ปัญหาเรื่องเสื้อผ้า อาหาร ของใช้ของผมไว้รับการจัดการแก้ไขได้ก็จริง  หากปัญหาใหม่อีกเรื่องก็บังเกิดขึ้น  ทั้งนี้ก็เพราะ ตำแหน่งที่ตู้เสื้อผ้าของผมวางอยู่นั้น มันเคยมีเจ้าของมาก่อนไงฮะ  มุมๆนั้น..ซึ่งบัดนี้ถูกนำมาวางตู้เสื้อผ้าไว้ ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย (ดังรูปล่างนี้)

 

ส่วนเจ้าของเดิม กลับต้องระหกระเหินออกจากตรงนั้น ยังหาที่ร่อนลงจอดไม่ได้

ตอนนี้เจ้านายผมกำลังนั่งกุมขมับปวดหัวฮะ  ว่าห้องเล็กๆแคบๆของแฟลตพยาบาลหลังนี้ จะเอาตรงไหน มาวางชั้นหนังสือกำลังภายในเหล่านี้ดี ?

 

ชั้นหนังสือนับสองสามร้อยเล่มยังไร้ที่ร่อนลงวางเลยฮะ ดังนั้นจึงต้องตั้งขวางทางไว้ตรงนั้นก่อน 

นายนะนาย.. วางเกะกะขวางทางวิ่งเล่นของผมดีนัก  เดี๋ยวเต๊อะ.. ผมจะฉี่ใส่ให้ดู  หึหึ