ทันทีที่เวลาเข็มนาฬิกา 13.00 น. อาจารย์ประสิทธิ์และ พี่ปนัดดา ก็ออกมาจากห้อง อ้าว ! สอบ สอบ สอบ เตรียมตัว หาที่กันได้แล้ว (หัวใจแทบจะร่วงไปที่ตาตุ่มเชียว) เนื่องจากผู้เขียนห่างจากการสอบไปนานมาก ๆ สุดท้ายก็ตอนอยู่มหาวิทยาลัยปี 4 ไม่คิดว่าจบแล้วทำงานต้องมานั่งสอบอีก ไม่รู้จะขอบคุณ หรือโทษ ISO 15189 ดี (ณ ขณะนั้น ) ด้วยความที่ห่างการสอบมานาน พอได้รับข้อสอบปุ๊บ ก็รีบวงกลมลงในกระดาษทันที  และแล้วพี่โอ๋ แกบอกว่า มีกระดาษคำตอบอยู่ข้างหลัง (หน้าแตกครั้งที่ 1) พอทำข้อสอบเสร็จ (เป็นคนแรก ด้วยความที่เก่งไม่กลัว แต่กลัวช้า ) อ.ปลื้มจิต เดินมาตรวจดูสถาณการณ์ จึงได้รู้ว่า คำสั่งให้ กากบาทข้อที่ถูก (หน้าแตก 2 ) เพราะตัวเองวงกลม ทำข้อสอบโดยไม่อ่านคำสั่งเลยแม้แต่สักนิด  การสอบครั้งนี้สอนให้รู้ว่า ควรจะอ่านคำสั่งให้เสร็จก่อน อย่ามัวแต่รีบจะทำข้อสอบจนเกินไป !

แต่พอหลังสอบเสร็จ ทุกคนรู้สึกสนุก และอยากรู้คำตอบเป็นอย่างยิ่ง(แสดงว่าเราทุกคนมีความใฝ่รู้ รึเปล่า? หรืออยากจะรู้ว่าถูกกี่ข้อ ผิดกี่ข้อ แล้วจะผ่านมั๊ย?) เมื่อข้อไหนมีความเห็นหรือตอบไม่เหมือนกัน การ Discuss ก็เกิดขึ้น ทุกคนก็หาเหตุผล มาต่าง ๆ นา ๆ ว่าอย่างไหนน่าจะถูก นั่นก็คือ ลปรร นั่นเอง ซึ่งก็เป็นกระบวนการของ KM นั่นแหละ และตอนนี้เราทุก ๆ คนก็ชักรู้สึกสนุก และอยากจะสอบเป็นประจำทุกเดือนเลยก็ว่าได้ โดยมอบหมายให้อาจารย์ประสิทธิ์ เป็นคนออกข้อสอบเป็นประจำทุกเดือน โดยเราสามารถ discuss กันได้ เท่ากับเป็นการทบทวน เรียนรู้ ตอกย้ำความรู้ที่อาจจะลืมไปแล้วให้หวลกลับมาใหม่  แต่ข้อสอบของหน่วยเราตกลงกันว่าจะสอบในวันพฤหัสหน้า

ผู้เขียนลืมบอกไปว่า จากการที่ได้เขียนเทคนิคการเตรียมตัวสอบของห้องเคมี นั้นได้ผลดีนักแล เราส่วนใหญ่ทุกคนทำได้กันทั้งนั้นคิดว่าน่าจะผ่านกันหมด (เฉพาะผู้เขียนรู้สึกว่าเท่าที่ทราบผิด 2 ข้อ แต่ที่ไม่ทราบนี่ไม่รู้เหมือนกัน คิดในเชิงบวกไว้ก่อนว่าน่าจะผ่านค่ะ)

นี่คือบรรยากาศการสอบของห้องเคมีค่ะ ที่อื่น ก็คงสนุกไม่แพ้กัน