พ่อขุนรามคำแหง ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของนักศึกษารามคำแงและผู้คนทั่วไป

วันนี้ได้รับโทรศัพท์   เพื่อนเก่าๆ  ไม่ได้พบกันหลายปีแล้ว  เป็นคนภาคกลาง   คบกันเมื่อสมัยเรียนรามคำแหงฯ   เล่าว่าขณะนี้อยู่ที่ม.รามคำแหง   เพราะไปแสดงความยินดี  กับพี่สาว  ที่ได้รับปริญญาโท ในวันนี้  ผู้คน(ญาติบัณฑิตเยอะมาก)  และเล่าว่าสถานที่เปลี่ยนไปจากเดิมมาก  จำแทบไม่ได้    สวยงาม  ใหญ่โต  สะอาด  น่าที่จะเข้าไปศึกษาต่อ   รู้สึกชอบมาก  คิดถึงเมื่อสมัยเรียน ต่างกันมากเลย    ทำให้การนั่งรอพี่สาวรับปริญญาในภาคบ่ายไม่รู้เหนื่อยเลย   ได้ชมคน เดินผ่านไปมา  รู้สึกเพลิดเพลินตาดี  สถานที่ก็สวยงาม

 ที่สำคัญเธอถามว่า  จะทำอย่างไร เมื่อสมัยเรียน  ป.ตรี ได้  "บนบาน" พ่อขุนรามคำแหงว่า ถ้า ลูกสำเร็จการศึกษา  พ่อขุนรามคำแหง (ที่ยึดเหนี่ยวและที่พึ่งทางใจของนักศึกษา ม.รามฯ )   จะวิ่งรอบอนุสาวรีย์พ่อขุนรามคำแหง  ไม่ทราบว่ากี่รอบ จำไม่ได้ เมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนาน  เพื่อนคนนี้ยังกลับมาต่อรองกับท่านอีก  คือ  เธอจะขอพ่อขุนรามวิ่ง ประมาณสัก 10  รอบก็พอแล้ว   เพราะแก่แล้ว  จะแก้บนช่วงที่นั่งรอมหาบัณฑิตออกจากหอประชุม   และยังพูดอีกว่า ถ้ามีเพื่อนไปด้วย ยิ่งดี จะได้ไปร่วมวิ่งด้วยกัน   (คนไม่ได้บนบานก็จะให้ไปวิ่งด้วยน้อ) 

เพื่อนเอ๋ย... / ขนาดจะแก้บน   ยังต้องการเพื่อนวิ่งเป็นเพื่อนอีก   เมื่อนึกถึงสมัยเรียน จะให้ความสำคัญกับเพื่อนมาก   มีปัญหา หรือมีเรื่องอะไร เพื่อนจะช่วยได้ แต่โชคดี สมัยเรียนเพื่อนที่เข้ามาเกี่ยวข้อง  จะมีแต่เพื่อนที่ดีๆ คอยแนะนำ คอยช่วยเหลือ ที่สำคัญช่วยกันในการเรียนให้จบตามหลักสูตร ก็นับว่าโชคดีไป